บทที่ 1347

แมนดี้มีความคิดนี้อยู่ในใจโดยไม่รู้ตัว เธอรู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ต้องทำในเวลานี้คือยอมถอยก้าวหนึ่ง และจากไปโดยไม่ยั่วโมโหชายผู้นี้

เมื่อแมนดี้คิดได้ว่าพฤติกรรมที่เป็นอันตรายของอีกฝ่ายอาจทำให้คนอื่นตกอยู่ในอันตรายได้แค่ไหน เธอก็ได้แต่โกรธ

แมนดี้พูดอย่างเย็นชา “คุณคะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่ามีกฎหมายแบบนี้ในประเทศ J หรือเปล่าก็ตามแต่ แต่ประเทศนี้มีขื่อมีแปนะคะ”

“ไม่ว่าคุณจะมีอภิสิทธิ์ขนาดไหน และไม่ว่าคุณจะเป็นใคร แต่เมื่อคุณอยู่ที่ประเทศ H อันยิ่งใหญ่นี้ คุณก็ต้องปฏิบัติตามกฎของที่นี่”

“แล้วสำหรับเรื่องอื่น ๆ อย่างการทำร้ายผู้คนและเรื่องค่าทำขวัญอะไรนั่น ฉันหวังว่าสิ่งที่คุณเพิ่งพูดมาจะเป็นแค่เรื่องล้อเล่น!”

“คุณกำลังพูดถึงชีวิตมนุษย์นะคะ ดังนั้นคุณไม่ควรล้อเล่นกับมัน!”

“ที่สำคัญ คุณขับรถชนฉันและทำผิดกฎจราจร ตามกฎแล้วคุณคือคนที่ต้องจ่ายค่าตอบแทนเต็มจำนวนให้ฉัน!”

แมนดี้พูดเน้นทีละคำ ขณะที่เธอจ้องมองแคมอย่างเย็นชา

แคมตกตะลึงเล็กน้อยหลังจากได้เห็นอารมณ์แบบราชินีน้ำแข็งของแมนดี้

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

เขาเคยเห็นผู้หญิงสวย ๆ หลายคนที่เสแสร้งสงวนท่าทีต่อหน้าเขา

แต่แคมเห็นได้ชัดเจนเลยว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ได้เสแสร้งสักนิด

เธอต้องเกิดมาเป็นแบบนี้แน่ ไม่ถนอมน้ำใจและพูดจาขวานผ่าซากกับชายแปลกหน้าแบบนี้

ถ้าเขาเอาชนะใจเธอได้ มันอาจจะทำให้รู้เยี่ยมยอดกว่าการได้พิชิตบัควู้ดเสียอีก!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ รอยยิ้มของแคมก็กว้างขึ้น “คุณผู้หญิง ผมไม่สนหรอกว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องเข้าใจผิดอะไร ผมเป็นแขกต่างชาติ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ผมก็จะทำตามกฎของประเทศ J!”

“คุณขับรถชนรถฉัน เพราะงั้นคุณต้องชดใช้”

“ถึงมันจะซ่อมเสร็จแล้ว ผมก็ไม่อยากได้ของพัง ๆ นี่หรอก ดังนั้นคุณต้องชดใช้เงิน 7.6 ล้านให้ผม”

“สำหรับรถที่พังคันนี้ เป็นความรับผิดชอบของคุณตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป”