บทที่ 141

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์อีวอนน์ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะจัดการอย่างไร

“เราเพิ่งมาถึงล็อบบี้ แต่ตอนนี้มิสเตอร์ยอร์กกำลังถูกพนักงานเสิร์ฟบังคับให้ออกไป ฉันกำลังมองหาเขาอยู่ตอนนี้…”

อีวอนน์เห็นฮาร์วีย์ถูกนำตัวออกจากอาคารโดยไม่รู้เหตุผลว่าทำไม

“ฮะ?" ดอว์สันร็อบบินส์พูดตะกุกตะกักด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พวกนี้มันทำงานกันยังไงนะ? เอาอย่างนี้ ผมจะออกไปรับคุณทั้งสองคนเข้างาน รอสักครู่”

ดอว์สันวางสายและมาถึงห้องโถงใหญ่อย่างรวดเร็ว

เจคเห็นดอว์สันวิ่งมาตามทิศทางของเขา เขาลูบจัดแต่งเสื้อผ้าและส่งสัญญาณให้แมนดี้ด้วยสายตา ความทะเยอทะยานปราฏขึ้นทั่วใบหน้าของเขา เขารีบเข้าไปทักทายดอว์สัน

"มิสเตอร์ร็อบบินส์ ผม…”

ดอว์สันรีบเดินผ่านเขาไปโดยไม่แม้แต่จะเสมองมาที่เขา

มือของเจคต้องนิ่งค้างอยู่กลางอากาศมันทำให้เขารู้สึกอับอาย

เซซิเลียที่อยู่ข้างหลังเขาเข้ามาแทรกอย่างรวดเร็ว “นั่นคือมิสเตอร์ร็อบบินส์ใช่มั้ย? ดูจากท่าทางของเขาแล้ว เขาคงจะรีบออกไปต้อนรับแขกคนสำคัญแน่นอน…”

“ใช่ ใช่ ต้องใช่แน่ ๆ” เจคพูดอย่างเร่งรีบ “มิสเตอร์ร็อบบินส์มักจะทำสิ่งต่าง ๆ อย่างหุนหันพลันแล่น คงไม่เหมาะสมที่เราจะเข้ไปรบกวนเขาตอนนี้ ผมจะพาคุณไปพบเขาในภายหลังแล้วกัน”

บริกรที่ยืนอยู่ที่ทางเข้าของเมาน์เทนท็อปวิลล่า กำลังตะโกนใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนตรงนั้น

“นายสองคนใช้สมองบ้างไหม? แม้ว่าจะมีคนตรวจสอบบัตรเชิญที่ที่จอดรถแล้ว แต่พวกนายยังต้องตรวจสอบอีกครั้งที่ทางเข้า เข้าใจไหม?”

“ผู้ชายคนนั้นดูเหมือนคนขอทาน และพวกนายไม่แม้แต่จะตรวจสอบบัตรเชิญเขาด้วยซ้ำ นายยังอนุญาตให้มันเข้ามา! นายไม่กลัวว่ามันอาจขัดจังหวะการประมูลเลยหรือไง? พวกนายรับผิดชอบได้ไหมถ้ามีอะไรเกิดขึ้น…?”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทำได้เพียงพยักหน้ารับ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น นั่นเพราะที่นี่ไม่เพียงแค่คนธรรมดาหรือใครก็ได้ที่จะสามารถได้รับการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่ที่เมาน์เทนท็อปวิลล่า

ในขณะนั้นดอว์สันเดินไปที่ทางเข้าอย่างเร่งรีบ เขาเหลือบไปมองข้างนอกอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่พบใครสักคน เขาหันไปหาเจ้หน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองทันทีและถามว่า “ฉันอยากถามว่าพวกนายเห็นผู้ชายผู้หญิงคู่หนึ่งหรือไม่? ผู้หญิงสวย ๆ ในชุดนักธุรกิจและไว้ผมหางม้า ผู้ชายอีกคนสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่ายมากที่เหมือนซื้อจากแผงลอย”