บทที่ 1420

ณ เวลาสิบโมงเช้า ฮาร์วีย์และอาเวลปรากฏตัวที่เขตขายวัตถุโบราณของบัควู้ด

ฮาร์วีย์มาเพื่อสังเกตการณ์ความสนุกสนานและเพื่อมาดูว่าใครคือเจ้าของร้านขายวัตถุโบราณของตระกูลฟลินน์กันแน่ รวมถึงมาดูว่าพวกเขาไปเอาความกล้าจากไหนที่มาเล็งเขาเป็นเป้าหมาย

ถ้าสมมุติว่าร้านขายของเก่าตระกูลฟลินน์เป็นธุรกิจของพวกคนตระกูลลีโอจากฮ่องกง เขาก็พอจะเข้าใจได้

แต่เขาไม่เคยเจอใครจากตระกูลฟลินน์มาก่อนเลย เขาเลยไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงลงทุนทำอะไรแบบนี้

ไม่นานนัก คนหลายคนก็มารุมล้อมหน้าทางเข้าร้านขายวัตถุโบราณของตระกูลฟลินน์

นักเลงคนที่ยืนอยู่หน้าสุดถีบประตูพัง จากนั้นกลุ่มนักเลงคนอื่น ๆ ก็เดินดาหน้าเข้าไป ทุกคนต่างมีสายตาอาฆาตแค้น

ลูกค้าในร้านกลัวจนตัวสั่น พวกเขารีบถอยหลังกลับไปเพื่อหลีกทางให้

“พวกคุณเป็นใคร? จะมาทำอะไรกัน?”

พนักงานและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในร้านทำท่าราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูอันตราย รปภ.บางคนเริ่มหยิบกระบองไฟฟ้าออกมากวัดแกว่งไล่พวกนักเลงแล้ว

อาเวลเดินตึง ๆ เข้ามาในร้านแล้วเตะแจกันโบราณทิ้ง เขาคำราม “ดาร์เรน ฟลินน์! โผล่หัวออกมาที่นี่ เดี๋ยวนี้!”

ฮาร์วีย์เดินตามอาเวลไปอย่างใจเย็นโดยไม่พูดอะไรออกมา เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับสถานการณ์ให้ได้มากที่สุด

ดูเหมือนร้านขายวัตถุโบราณของตระกูลฟลินน์จะเป็นร้านที่เพิ่งเปิดขึ้นใหม่ ชั้นวางของในร้านยังดูใหม่เอี่ยม แต่วัตถุต่าง ๆ ที่วางจัดแสดงอยู่ดูล้ำค่ามากทีเดียว

โซนที่จัดแสดงอัญมณีจัดแสดงอัญมณีที่ดูเจียระไนอย่างประณีต

“ผมกำลังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมนกแม็กพายในร้านถึงส่งเสียงจิ๊บ ๆ ที่แท้ก็เพราะนายน้อยไนส์เวลล์มาหานี่เอง!”

ในขณะที่ฮาร์วีย์กำลังง่วนอยู่กับการชื่นชมของจัดแสดง ก็มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากตรงระเบียงทางเดิน และผู้ชายใส่สูตคนหนึ่งที่ดูบริสุทธิ์ราวกับอัญมณีสีขาวก็เดินออกมา

เขาเป็นผู้ชายก็จริง แต่ผิวของเขากลับนับว่าซีดเซียวมากทีเดียว เขาถึงกับแต่งหน้าด้วยซ้ำ กลิ่นน้ำหอมโชยมาจากเขาทุกย่างก้าวที่เขาเดินเข้ามา

พอเห็นอาเวลเข้า สีหน้าอาย ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดาร์เรน

“เมื่อเช้าพวกเราเพิ่งคุยกันไปไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมคุณถึงมาที่นี่อีกรอบล่ะ?”