บทที่ 1421

ถ้าไม่ใช่เพราะฮาร์วีย์ค้นพบความจริงเรื่องอัญมณีปลอมแล้วล่ะก็ เหตุการณ์มันจะออกมาเลวร้ายมาก

ทำไมดาร์เรนยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อไปได้อีกล่ะ

พวกเขาต่างก็เป็นนักเลง แกล้งทำแบบนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์

สารกัมมันตรังสีซึ่งสกัดด้วยวิธีไฮเทคที่แอบซ่อนอยู่ในอัญมณีสีเลือดราคาแพงอย่างนั้นเหรอ?

ถ้าผลออกมาว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของตระกูลฟลินน์แล้วล่ะก็ อาเวลยอมตัดหัวตัวเองเลย!

อาเวลจ้องไปทางดาร์เรนด้วยสายตาเย็นชา “ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง ดาร์เรน ยอมรับมาว่าแกทำอะไรลงไป แล้วฉันจะปล่อยให้แกรอดชีวิต”

“ถ้าแกรอให้ฉันเล่าความผิดแกให้ฟังล่ะก็ แกจะไม่มีโอกาสได้เปิดร้านอีกต่อไป คนอื่นนี่แหละที่ต้องมาเปิดฝาโลงแก!”

สีหน้าหดหู่แวบขึ้นมาบนใบหน้าของดาร์เรนครู่หนึ่ง แต่เขารีบสลัดมันทิ้งไป เขาหัวเราะเบา ๆ “ผมไม่รู้จริง ๆ ครับว่าผมทำอะไรผิดไป ช่วยบอกผมที!”

ก็เป็นปกติ ที่จะมีบางสิ่งที่ดาร์เรนไม่กล้ายอมรับ

อาเวลเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมาพลางโบกมือ ลูกน้องคนหนึ่งของเขาหยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์แล้วเปิดมันออก

อัญมณีสีเลือดที่แตกกระจายและสารกัมมันตรังสีก็อยู่ข้างในกระเป๋าใบนั้น

ลูกค้าที่ต่างสงสัยเรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นก็ก้าวเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อมองดู

ดาร์เรนก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ แต่พอควบคุมตัวเองได้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“แกล้งทำเป็นไม่รู้สิ! เล่นละครต่อไปสิ!”

“อยากจะแกล้งโง่ต่อไปก็เชิญ ฉันมีคำท้าให้แกแค่อย่างเดียว ถ้าแกกลืนเจ้านี่ลงท้องไปหมดในคืนนี้ ฉันจะยอมหันหลังกลับ ออกจากร้านไปเลย แกกล้าไหมล่ะ?” อาเวลขู่ ชี้นิ้วไปทางสารกัมมันตรังสี

ดาร์เรนหน้าถอดสี เขารู้อยู่แล้วว่าสารในกระเป๋านั่นเป็นสารอะไร อย่าว่าแต่ให้กลืนลงไปเลย แค่แตะมันก็ทำเขาตายได้แล้ว

อาเวลสังเกตเห็นสีหน้าแปลก ๆ ของดาร์เรนเลยพูดต่ออย่างกระตือรือร้น “ตระกูลไนส์เวลล์ก็ทำธุรกิจค้าขายวัตถุโบราณมาตั้งหลายปี พวกเรามีกฎอยู่ข้อหนึ่ง ห้ามขายของปลอมในเขตขายวัตถุโบราณของบัควู้ดเป็นอันขาด ห้ามโกหกหลอกลวงเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้นอีกด้วย!”