บทที่ 1574

ทุกคนนิ่งเงียบ

มิเชลตวาดเสียงดังในวินาทีต่อมา “ไอ้ส*รเลว! แกจะฆ่าฉันเหรอ?!”

ฮันเดลและคนอื่น ๆ กลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้งและรีบไปหาเจ้านายของพวกเขาเพื่อทำการช่วยเหลือ

บางคนถึงกับเล็งปืนไปที่ฮาร์วีย์ ยอร์ก พวกเขาจะยิงฮาร์วีย์ให้ตาย หากมิเชลสิ้นลม พวกเขาจะมีเรื่องที่จะรายงานเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

“งะ…”

มิเชลตัวสั่นเล็กน้อย ใบหน้าซีดเซียวของเธอเปลี่ยนเป็นสีดำในพริบตา ร่างกายของเธอเริ่มสั่นอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าเธอเจ็บปวดทรมาณเป็นอย่างมากในตอนนี้

“ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง คนที่เธอต้องรับผิดชอบดูแลอาจจะตายที่นี่!” ฮาร์วีย์พูดอย่างใจเย็น

ในเสี้ยววินาทีนั้น บริกรหญิงที่ไม่มีใครสังเกตเห็นก็พุ่งมาจากมุมห้อง

ใบหน้าของเธอดูธรรมดามาก รูปร่างของเธอก็เช่นกัน หากเธอเดินไปกับฝูงชนแล้วล่ะก็ คงไม่มีใครสังเกตุเห็นเธอได้

เธอมาตรงหน้ามิเชลอย่างรวดเร็วและเคาะที่คอของเธอสองครั้ง ก่อนจะยัดเม็ดยาสีเขียวเข้าปากของมิเชลไป

มิเชลตัวสั่นและไอออกมาเป็นเลือดสีดำจำนวนมาก ใบหน้าของเธอที่มืดมนราวกับกลางคืนฟื้นคืนกลับมาดูดีดังเดิมแล้ว

จากนั้นบริกรหญิงก็จ้องมองฮาร์วีย์อย่างเย็นชาและจากไปอย่างไร้ร่องรอย

ฮันเดลและคนอื่น ๆ ตกตะลึงกับภาพที่เห็น

พวกเขาคิดว่ามิเชลกำลังจะตายแน่ ๆ และไม่เคยคิดว่าจะมีใครรีบออกมารักษาเธอเช่นนี้

แม้แต่ฮันเดลก็ไม่รู้ว่าบริกรหญิงคนนั้นเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อใดและเข้ามาอย่างไร

ถ้านี่คือนักฆ่าที่ดักรออยู่ และถ้าเธอคิดจะจบชีวิตผู้คนในห้องนี้ล่ะก็...

แม้ว่าเขาจะค่อนข้างเชี่ยวชาญในการต่อสู้ แต่ฮันเดลก็รู้สึกขนลุกในขณะที่เหงื่อโทรมกายอย่างไม่รู้ตัว

ฮาร์วีย์ยิ้มในขณะที่เห็นภาพตรงหน้าเขา เขากอดอกโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

มิเชลกลับมาเป็นปกติหลังจากนั้นไม่นาน เธอสงบนิ่ง แต่แววตาเย็นชาฉายชัด

“ฮาร์วีย์ ยอร์ก แกคิดจะฆ่าฉันรึไง!” มิเชลอุทาน