บทที่ 1597

ตระกูลวอร์ดได้วางแผนในสิ่งที่จะเกิดขึ้นไว้แล้ว

เหตุใดพวกเขาจึงยอมให้คำพูดของไทสันซึ่งไม่มีน้ำหนักมากระทบ

"ก็ได้! มาจบเรื่องไร้สาระนี้กัน!”

โจซีจ้องไปที่ฮาร์วีย์และคำรามว่า “ฮาร์วีย์ ยอร์ก! แกต้องชดใช้ที่กล้ามายุ่งกับลูกชายสุดที่รักของฉัน แกไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับในสิ่งที่แกทำ ต่อให้แกจะปฏิเสธก็ตาม!”

"ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเหรอ?"

ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ

“นายหญิงโลเปซ ตระกูลของคุณสุขสบายดีไหม? คุณพาคนมากมายมาสร้างฉากใหญ่โตที่นี่แค่เพราะจะใส่ร้ายว่าผมตบตีไวเลอร์และดูถูกตระกูลวอร์ดของคุณ?”

“พวกคุณไม่มองโลกแคบไปหน่อยหรือ?”

ทุกคนตัวแข็งทื่อ พวกเขาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของฮาร์วีย์

“ให้ผมช่วยคุณดีไหม? มาสร้างเรื่องราวที่ใหญ่โตกว่ากันเถอะ! แล้วคุณจะได้เห็นภาพรวมที่ชัดยิ่งกว่านี้!”

“ฟังนะ ไทสัน วันนี้ผมจะให้บทเรียนอีกบทให้คุณ กับคนนอกรีตอย่างพวกเขา ใช้เหตุผลไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรหรอก”

หลังจากที่ฮาร์วีย์พูดจบ เขาก็ขยับร่างกายและพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

ใบหน้าของโจซี และคนอื่น ๆ จากตระกูลวอร์ดตกอยู่ในความตะลึงงัน

เหล่าลิ่วล้อของตระกูลวอร์ดกระโจนเข้าใส่ฮาร์วีย์ตามสัญชาตญาณ แต่พวกเขากลับพลาด

ใบหน้าน่าสมเพชของไวเลอร์เหือดหายไปนานแล้ว เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “เขาพยายามจะหนี! อย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้!”

"จับเขาไว้!"

“ไม่สิ ฆ่าเขาเลย!”

ก่อนที่ไวเลอร์จะพูดจบคำสั่ง เสียงของเขาก็หยุดลงทันที

ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งนั้นเกิดเมื่อไหร่หรืออย่างไร แต่ในตอนที่พวกเขาสังเกตเห็น ขาซ้ายของฮาร์วีย์ก็ประทับอยู่บนหน้าอกของไวเลอร์แล้ว

ฮาร์วีย์เร็วเกินไป เขาไม่ได้หนีแต่กลับเป็นฝ่ายรุกเข้าหา และไม่มีใครสามารถขวางเขาไว้ได้ทันท่วงที

ความมึนงงแล่นในหัวไวเลอร์ ร่างกายของเขาเย็นชืดราวกับน้ำแข็ง

“ฮาร์วีย์แก…!”

โจซีจ้องมองฮาร์วีย์อย่างโกรธจัด ดวงตาของเธอยังดูแคลนเขา

“ฮาร์วีย์ ยอร์ก! แกจะทำอะไร?"