บทที่ 1656

เสียงดังตูมดังตามมา

ทิโมธีถูกส่งตัวให้ลอยขึ้นไป ก่อนร่วงใส่รถคันหนึ่งที่จอดอยู่ใกล้ ๆ ไฟหน้าของรถแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในขณะที่ร่างของเขากระแทกเข้ากับรถ

หน้าผากของทิโมธีมีเลือดไหลออกมา ซิการ์ที่เขากำลังคีบอยู่ระหว่างนิ้วตกลงบนพื้น

จี่!

ฮาร์วีย์ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาหยิบซิการ์ขึ้นมาจากพื้น แล้วกดมันลงบนหน้าผากที่มีเลือดไหลของทิโมธี

“อ๊ากกกกกกก!”

ทิโมธีกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงของเขาดังราวกับหมูถูกเชือด

ซิการ์นั้นร้อนมาก อาจร้อนได้ถึงสองร้อยองศา ถ้าทิโมธีไม่กรีดร้อง เขาคงไม่ใช่มนุษย์

ร่างของทิโมธีกระตุกด้วยความทรมาน เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พยายามขยับออกห่างจากปลายซิการ์สีแดงสด

แต่ในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้น ฮาร์วีย์ก็ยัดซิการ์เข้าไปในปากของเขาทันที

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของทิโมธีดังกว่าที่เคย

ฝูงชนทั้งหมดตกตะลึงพลึงเพลิด

ทุกคนตกตะลึง ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าฮาร์วีย์จะกล้าทรมานทิโมธีถึงขนาดนี้

ผู้ติดตามของทิโมธีตกอยู่ในภวังค์ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นคนที่กล้าปฏิบัติต่อทิโมธีเช่นนี้ในมอร์ดู

แม้แต่พวกบ้าไร้ยางอายจากโลกใต้ดินก็ยังจากไปด้วยความยำเกรงหลังจากค้นพบตัวตนของทิโมธี

การทำให้เขาขุ่นเคืองอาจหมายถึงความตาย

ผู้หญิงทุกคนปิดปากด้วยความสยดสยอง พวกเธออยากจะกรีดร้อง แต่ก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้เนื่องจากกลัวสุดขีด

แต่มันไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น ฮาร์วีย์หยิบอิฐก้อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้นและทุบเข้าที่หัวของทิโมธีโดยไม่กระพริบตา

ปัง!

“คุณให้คนของคุณสะกดรอยตามผมงั้นเหรอ?”

ปัง!

“พาคนมาสร้างปัญหาให้ผมถึงที่นี่เลยเหรอ?”

“การที่ฉันเป็นเพื่อนกับเบนจามินและโยนาเป็นปัญหาสำหรับคุณใช่ไหม?”

ปัง!