บทที่ 1676

ก่อนที่ทิโมธี เฟจจะพูดจบ ในวินาทีต่อมาใบหน้าของเขาก็ซีดเซียว และปากของเขาก็อ้าค้าง

เบนจามิน ลินช์และคนอื่น ๆ ก็มองตามไปโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

จากนั้นพวกเขาก็เห็นนายหญิงลินช์ซึ่งตอนแรกนั้นแข็งแกร่งและดุร้าย กลับชะงักไปโดยไม่รู้ตัวเมื่อฮาร์วีย์ ยอร์กเดินไปใกล้

ในวินาทีต่อมาเธอก็หันหลังกลับและวิ่งหนี…

ทิโมธีตะลึง!

โยนา ลินช์ตะลึง!

เบนจามินเองก็ตะลึงเช่นกัน!

ทุกคนต่างตกตะลึง!

แม้ว่าตอนนี้ทั้งเบนจามินและโยนาต่างก็เชื่อว่าฮาร์วีย์จะสามารถแก้ปัญหาได้ แต่พวกเขาไม่เคยคิดถึงผลลัพธ์ที่แสนวิเศษเช่นนี้ เพียงแค่ก้าวออกไปเขาก็ทำให้นายหญิงลินช์ที่ดุร้ายหวาดกลัวได้ในทันที

“คิดจะหนีเอาตอนนี้ ไม่สายไปหน่อยหรือ?”

ฮาร์วีย์ดูเฉยเมยและก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เขาเชื่องช้า แต่กลับสาวเท้าได้ยาวในแต่ละก้าวเดิน

นายหญิงลินช์ดูเหมือนจะหวาดกลัว เธอยิ่งวิ่งเร็วขึ้นไปอีก

ทั้งสองมาถึงสวนด้านหลังในชั่วพริบตา

“ฮาร์วีย์น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“แม้แต่ปีศาจก็ยังกลัวเขา?”

"เป็นไปไม่ได้ เขาก็แค่ไอ้บ้านนอกคนหนึ่ง เขาจะมีความสามารถเช่นนี้ได้ยังไง?!”

ทิโมธีตกตะลึง เขาไม่เคยคิดเลยว่าพี่สาวที่ทรงพลังมากในปัจจุบัน จะกลับกลายเป็นคนขี้แพ้ที่น่าสมเพชในตอนนี้

บ้าเอ๊ย!

เบนจามินและโยนาสบตากัน และดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

สำหรับท่านอาจารย์ซิกเลอร์ผู้ยิ่งใหญ่ ในขณะนี้กลับดูเลื่อนลอย

เมื่อตอนกลางวัน เขารู้สึกว่าฮาร์วีย์มาเพื่อหักหน้าเขา

แต่เมื่อพิจารณาจากอาการบาดเจ็บของเขาและสถานการณ์ปัจจุบันของฮาร์วีย์แล้ว เขาก็นึกอยากจะมุดดินหนีในทันใด

นายหญิงลินช์ถอยห่างออกไป ดูเหมือนจะมองหาโอกาสบางอย่าง