บทที่ 1697

'จองหอง!'

'ไร้ยางอาย!'

'บ้า!'

'ชายตัวจ้อยคนนี้กำลังมัวเมาอยู่กับความสำเร็จของตัวเอง!'

'ชายผู้ไม่รับรู้ถึงความอันตรายอะไรเลย!'

'คน ๆ นี้มีตัวตนแบบไหนกัน?! เขาคิดว่านี่คือที่ไหน?! กล้าดียังไงมาจะคว้ารางวัลใหญ่อย่างไคท์ วอล์คเกอร์ไป!'

'คุณไม่รู้ขีดจำกักของตัวเองเลยหรือ?!'

หลังจากเห็นการกระทำของฮาร์วีย์ ไบรอัน โฮลท์ สตีเว่น วอล์คเกอร์และคนอื่น ๆ ต่างก็ตากระตุก พวกเขาอยากจะบีบคอฮาร์วีย์ให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น

ซีนเธียร์ ซิมเมอร์ปิดริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอ เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าจะตอบสนองเรื่องนี้อย่างไร

‘พี่เขยเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?’

แต่เมื่อคิดว่าฮาร์วีย์อาจมีแผนอื่น ซีนเธียร์จึงระงับความไม่พอใจไว้และเลือกที่จะไม่พูดอะไร

เธอสาบานในใจว่าจะไม่ปล่อยให้ฮาร์วีย์รอดไปได้แน่ ถ้าเขาเป็นแบบนี้ไปจริง ๆ!

ในขณะนี้ ทั้งสตีเว่นและไบรอันต่างพากันหันมามองที่ทามารา เอโบนี่

ทามาราพยักหน้า จากนั้นอุทานเสียงดังว่า “แย่แล้ว มันแย่มาก! เพชรสองกะรัตที่ฉันตั้งใจจะให้คุณหนูวอล์คเกอร์หายไปแล้ว!”

“มันมีค่าไม่กี่แสนดอลลาร์เองนะ!”

“มันหายไปได้ยังไง?!”

ทามาราดูกังวล ทุกคนจึงกลับมาฟื้นคืนสติจากความตกใจสุดขีด

นี่คือวงสังคมชั้นสูง เงินหายไปได้แต่ไม่ใช่เพราะเรื่องการลักขโมย

ถ้ามีหัวขโมยในกลุ่มคนเหล่านี้จริง ๆ คงเป็นข่าวที่น่าอับอายไม่น้อย!

พวกเขาจะยังมีหน้าอยู่ในสังคมนี้ต่อไปได้อย่างไร?

“คุณทำของหายงั้นเหรอ?”

ไบรอันเดินไปข้างหน้าและกระแอมออกมา

“รีบตรวจดูกระเป๋าสตางค์และกระเป๋าของคุณสิ มันอยู่ในนั้นหรือเปล่า?”

ซีนเธียร์ก็ตกใจเช่นกัน

“รุ่นพี่เอโบนี่ คุณไม่ได้หยิบมันมาดู ตอนที่คุณอยู่ในห้องน้ำเหรอ? คุณทิ้งมันไว้ที่นั่นรึเปล่า?”

"เป็นไปไม่ได้!"