บทที่ 1754

คำสบประมาทดังก้องไปทั่ว

ผู้หญิงที่น่าหลงใหลอีกหกคนกำลังหมุนแก้วไวน์ของพวกเธอในขณะที่พวกเธอกดดันฮาร์วีย์ ยอร์กอย่างสนุกสนาน

“อย่างนั้นเหรอ? ตระกูลวอลค์เกอร์แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?

“แต่ผมเพิ่งจะตบหน้าจัสตินไปเมื่อวานนี้เอง…

“อยากรู้จังว่าสมาชิกครอบครัวจะจัดการกับผมยังไงน้า?” ฮาร์วีย์พูดด้วยความใจเย็น

รอยยิ้มบนใบหน้าของแองเจลีน่า จอห์นและคนอื่น ๆ ชะงัก

‘เขาตบหน้าจัสตินเหรอ?’

ประโยคนั้นเรียบง่ายและกระชับ แต่กลับทำให้แองเจลิน่าและคนอื่น ๆ ตกตะลึงอย่างไม่น่าเชื่อ

แม้แต่ไคท์ วอลค์เกอร์ก็ยังมองฮาร์วีย์ด้วยความงุนงง

แล้วจัสติน วอล์กเกอร์คือใคร?

เขาเป็นผู้เฒ่าแห่งตระกูลวอล์คเกอร์และหัวหน้าหลงเหมินสาขามอร์ดู สถานะของเขาสูงส่งและอำนาจของเขาไม่มีที่สิ้นสุด เขาเป็นคนใหญ่โตเลยทีเดียว!

แต่ฮาร์วีย์ที่ตบหน้าเขากลับยืนอยู่ตรงนี้โดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว?

ช่างเป็นเรื่องตลก!

ไม่ใช่แค่จัสติน แม้แต่พี่น้องสิบคนของหลงเหมินที่ติดตามเขามานานหลายปีก็มีความกล้าหาญในการต่อสู้ที่คนธรรมดาไม่สามารถเทียบได้

เขาสามารถพล่ามอะไรแบบนี้เพียงเพราะต้องการอวดได้จริง ๆ เหรอ?

ตลกสิ้นดี!

แองเจลิน่ากลับมาสู่ท่าทีเดิมของเธอแล้วจ้องฮาร์วีย์อย่างเย็นชา

“เมื่อกี้แกพูดว่าแกตบหน้าจัสตินอย่างนั้นเหรอ?

“ทำไมไม่บอกด้วยเลยล่ะว่าแกกับเบนจามิน ลินช์เคยผ่านช่วงเวลาที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาด้วยกัน?

“แกคิดว่าแกเป็นใคร?! ไม่มีทางที่แกจะสามารถเข้าถึงจัสตินได้ด้วยซ้ำ!

“แกไม่มีค่าพอที่จะทำแบบนั้นได้หรอก!

“ใช่ ฉันกำลังดูถูกแก แต่ทั้งโคตรของแกจะต้องตายหากจัสตินปล่อยให้แกตบเขาอย่างที่แกว่า!”