บทที่ 1962

สีหน้าของโรบินเต็มไปด้วยความกลัวและความโกรธหลังจากที่โดนโยนาต่อว่าต่อเนื่อง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กัดฟันและสั่งว่า “ไปกันเถอะ!”

แน่นอนว่าเขาจะรู้ดีว่าฮาร์วีย์ชนะทั้งในเรื่องความแข็งแกร่งและเหตุผล

หากเขายังคงสู้ต่อไป เขาอาจจะเสียชีวิตก็ได้

ขณะที่โรบินกำลังจะจากไปพร้อมกับลูกน้องของเขา...

ฮาร์วีย์ก็เดินไปข้างหน้าขณะที่กอดอก “นายน้อยเบเกอร์ ผมบอกตอนไหนว่าคุณจะไปได้?”

ร่างกายของโรบินสั่นอย่างบ้าคลั่ง เขาหันไปจ้องฮาร์วีย์พลางกัดฟันอย่างโกรธเกรี้ยว

“อย่าข้ามเส้นจะดีกว่าฮาร์วีย์ ยอร์ก!

“คุณไม่รู้เลยเหรอว่าคุณสามารถทำอะไรได้บ้าง?!

“ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลลินช์ คุณก็ไม่มีค่าอะไรหรอก!”

เพี๊ยะ!

ฮาร์วีย์เดินไปข้างหน้าแล้วเหวี่ยงหลังมือไปที่ใบหน้าโรบิน

รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏบนใบหน้าที่หล่อเหลา ซึ่งตอนนี้บวมเหมือนหมู ของโรบินทันที

“ผมต้องรายงานคุณด้วยไหมว่าผมสามารถทำอะไรได้บ้าง?”

เพี๊ยะ!

“การที่ตระกูลลินช์สนับสนุนผมเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยเหรอ?”

เพี๊ยะ!

“คุณสามารถใช้หน่วยมังกรลับข่มผมได้ แต่ผมใช้เบนจามินข่มคุณหน่อยไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”

เพี๊ยะ!

“คุณใช้เหตุผลกับผมเมื่อทุกคนเปรียบเทียบความแข็งแกร่งกัน แล้วคุณก็เปรียบเทียบความแข็งแกร่งเมื่อทุกคนใช้เหตุผลอย่างนั้นเหรอ?”

เพี๊ยะ!

“คุณคิดว่าผมเป็นใคร? กล้าตบอีวอนน์ต่อหน้าผมได้ยังไง?!”

เพี๊ยะ!

“ในฐานะส่วนหนึ่งของหน่วยมังกรลับ คุณเป็นหนึ่งในเสาหลักของประเทศ ไม่เพียงแต่คุณไม่ได้รับใช้ประเทศอย่างเต็มที่ แต่คุณยังใช้อำนาจในทางที่ผิดเพื่อกลั่นแกล้งชาวบ้านทั่วไปและยืนหยัดเพื่อคนร่ำรวย คุณคิดว่าคุณสมควรได้ใส่เครื่องแบบที่คุณใส่อยู่หรือไม่?”

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!