บทที่ 1963

โรบินยอมแพ้ทันทีและเริ่มเอาหัวโขกพื้น

หลงเหมินและหน่วยมังกรลับเป็นรากฐานที่สำคัญของประเทศ H แม้ว่าทั้งคู่จะอยู่ในระบบที่แตกต่างกันและรับผิดชอบในเรื่องที่แตกต่างกัน แต่สถานะของพวกเขาเท่าเทียมกัน

โรบินเป็นเพียงกัปตันทีมแรกของหน่วยมังกรลับ แม้ว่าเขาจะยังถือว่ามีสถานะค่อนข้างสูง แต่เขาก็ด้อยกว่าฮาร์วีย์ซึ่งเป็นหัวหน้าสาขาคนใหม่ของหลงเหมินสาขามอร์ดู

พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าฮาร์วีย์ต้องการจบชีวิตของโรบิน ไม่เพียงแต่หน่วยมังกรลับก็จะไม่หยุดเขาเท่านั้น พวกเขาอาจทำแทนเขาด้วยซ้ำ

“จับพวกมันทั้งหมดและหักมือข้างหนึ่งของพวกมัน

“ส่วนคนนี้ ทำให้เขาพิการซะ”

ฮาร์วีย์ไร้ความรู้สึก การโบกมือของเขาเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะผนึกชะตากรรมของโรบินและคนของโรบินได้

สาวกหลงเหมินหลายคนเดินเข้ามาจับโรบินและคนของเขาใส่กุญแจมือ

ไม่มีใครกล้าต่อต้านพวกเขา หลังจากนั้นไม่นานยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจากลานบ้านก็ถูกได้ยิน

ฮาร์วีย์กอดอกและถอนหายใจ เขาหันไปหาโยนา

“ผมขอโทษด้วยนะ คุณลินช์ ผมใช้วิลล่าที่อาจารย์ลินช์ให้เหมือนโรงฆ่าสัตว์ตลอดเลย นี่เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างน่าสยดสยอง ไม่แปลกหรอกถ้าคุณจะผิดหวัง”

โยนายิ้มให้ฮาร์วีย์และตอบว่า “คุณถ่อมตัวเกินไปอีกแล้วคุณยอร์ก คุณได้รวมตัวหลงเหมินสาขามอร์ดู และกลายเป็นผู้นำภายในเวลาไม่กี่วันหลังจากที่มาที่มอร์ดู และสามารถยุติความโกลาหลของมอร์ดูได้ด้วย แม้แต่พ่อทูนหัวของฉันก็ยังบอกว่านี่เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว

“เขาเป็นหนี้คุณเพราะสิ่งนี้”

โยนาไม่ได้พูดแบบนี้เพื่ออวดดี

มอร์ดูเป็นประตูสู่ประเทศ H จากตะวันออกเฉียงใต้ มหาอำนาจต่างชาติวางแผนที่จะรุกรานประเทศ H ผ่านที่นี่อย่างลับ ๆ และทั้งเปิดเผยเป็นเวลายาวนานที่สุดที่

การมีอยู่ของหลงเหมินเป็นหนึ่งในหลักสำคัญที่จะป้องกันไม่ให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น

หลงเหมินที่ถูกแบ่งออกจะไม่มีประโยชน์มากนักและอาจถูกชักใยโดยบุคคลภายนอกได้

นั่นคือเหตุผลที่ฮาร์วีย์จึงตัดสินใจที่จะสถาปนาหลงเหมินสาขามอร์ดูใหม่ทั้งหมด มันจะเป็นผลงานที่ดีของฮาร์วีย์และเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของสาธารณชน

ฮาร์วีย์ไม่ได้คิดเรื่องนี้ต่อนานเกินไป “ผมขอโทษที่ขอให้คุณมาที่นี่เพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้คุณลินช์” ฮาร์วีย์พูดพร้อมยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น