บทที่ 1996

ฮาร์วีย์ ยอร์กถึงกับพูดไม่ออก ใครต้องการการดูแลพิเศษที่แม้แต่พี่ชายตัวยงบนลีดเดอร์บอร์ดก็ไม่ได้รับจากเธอกันล่ะ?

ดูเหมือนว่ามิวะ ฟุจิฮาระจะรู้สึกได้ถึงความเคอะเขินของฮาร์วีย์ เธอยังคงโยกย้ายร่างกายของเธอต่อไปพร้อมกับหัวเราะอย่างเอียงอาย

“โถ่ คุณยอร์ก คุณก็น่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรนี่นา ในขณะที่ผู้ชายกำลังเสพสุข ผู้หญิงมักเป็นฝ่ายที่ต้องยอมรับความทุกข์ระทมเอาไว้เอง

"คุณกลัวงั้นเหรอ? หรืออาจเพราะ…

“คุณไม่มีน้ำยา?!” มิวะพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยุ

เห็นได้ชัดว่าเธอรู้ว่าบางครั้งการยั่วยุอาจได้ผลดีกว่าการล่อลวง

ผู้ชายบางคนมักอดไม่ได้ที่จะสอนบทเรียนให้สาว ๆ หลังจากถูกยั่วยุเพื่อแสดงให้เห็นว่าใครที่อยู่เหนือกว่า!

ฮาร์วีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วขมวดคิ้ว

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า? ผมเป็นผู้คุ้มกันของอีวอนน์ ซาเวียร์

“ผมมาที่นี่ตามหน้าที่ของผม ก็แค่นั้น”

มิวะหัวเราะเบา ๆ

“ผู้คุ้มกัน? ฉันไม่คิดว่างานของคุณจะมีความจำเป็นกับเธออีกต่อไปแล้ว

“ก่อนที่ฉันจะไปอาบน้ำ ฉันเห็นแกรี่ ดันเคนมาเคาะประตู

“ยามดึกดื่นที่ยากจะหลับได้ลง ชายและหญิงย่อมเกิดความหลงใหลในกันและกันเป็นธรรมดา คุณคงไม่คิดจะไปรบกวนพวกเขาตอนนี้หรอกใช่ไหม?”

สีหน้าของฮาร์วีย์เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น

เขารู้ว่าอีวอนน์เกลียดแกรี่มากแค่ไหน หากแกรี่ได้ย่างกรายเข้าไปในห้องของเธอ ย่อมต้องมีอะไรผิดพลาด...

สีหน้าของฮาร์วีย์เปลี่ยนไปเล็กน้อยในทันที เขาทิ้งมิวะและรีบวิ่งออกจากห้องไป

เขาได้ยินเสียงกรีดร้องเบา ๆ จากห้องของอีวอนน์ ในขณะนั้นฮาร์วีย์ก็เตะประตูให้เปิดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก

หลังจากรีบเข้าไปในห้อง อีวอนน์ซึ่งสวมชุดนอนกำลังเอนกายอยู่บนโต๊ะกาแฟ เธอดูคล้ายจะเจ็บปวดในขณะที่เธอจับเท้าที่ดูอ่อนโยนของเธอ

ฮาร์วีย์มองไปรอบ ๆ ห้องหลังจากเข้ามาข้างใน แต่ไม่มีใครอยู่ที่นั่น

ก่อนหน้านี้มิวะบอกว่าแกรี่มาเคาะประตูห้องของอีวอนน์ไม่ใช่หรอ? แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครอยู่

บางทีเขาอาจจะออกไปแล้วหรือเปล่านะ?