บทที่ 1997

ฮาร์วีย์ ยอร์กรู้สึกอายที่จะอธิบายว่าเขาบุกเข้าไปในห้องเพราะเขาเป็นห่วงอีวอนน์ ซาเวียร์จริง ๆ เขาทำได้เพียงยิ้มอย่างเคอะเขินออกมาเท่านั้น

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมจะไปก่อน”

อีวอนน์ส่ายหน้า

“ฉันว่าจะบอกคุณพรุ่งนี้ ซีอีโอยอร์ก แต่ไหน ๆ ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่แล้ว ฉันว่าฉันน่าจะบอกคุณตอนนี้เลย”

"เรื่องอะไร?"

ฮาร์วีย์รู้ว่าอีวอนน์จะไม่พูดอะไรที่ไม่สำคัญ ดังนั้นในตอนนี้ความสนใจของเขาจึงพุ่งทะยานถึงขีดสุด

อีวอนน์หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าถือของเธอและส่งมันให้ฮาร์วีย์

“นี่คือที่ดินเชิงพาณิชย์บริเวณหาดมอร์ดู ก่อนหน้านี้มันเคยอยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลใหญ่จากฮ่องกง

“แต่เนื่องจากที่ดินบริเวณนี้ไม่มีการพัฒนามาสามสิบปีแล้ว ที่ดินจึงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลอีกครั้ง

“รัฐบาลของมอร์ดูตัดสินใจจะเปิดประมูลที่ดิน

“ซึ่งจะมีขึ้นที่เพอร์ดูในวันพรุ่งนี้

“มูลค่าของที่ดินนั้นเรียกได้ว่ามีมูลค่ามหาศาล หากเราสามารถรักษาความปลอดภัยและสร้างศูนย์กลางการค้าที่นั่นได้ มันจะเป็นประโยชน์ต่อทั้งการขยายตัวของสกาย คอร์ปอเรชั่นในมอร์ดูและอาจรวมไปถึงกังนัมด้วย

“นั่นคือเหตุผลที่ฉันแนะนำให้คุณได้ครอบครองที่ดินผืนนี้ ซีอีโอยอร์ก”

หลังจากดูข้อมูลแล้ว ฮาร์วีย์ก็รู้สึกสนใจขึ้นเล็กน้อย

ตามความรู้ของทุกคน ลู่เจียจุ่ยนับได้ว่าเป็นพื้นที่ที่พลุกพล่านที่สุดของมอร์ดู ที่ดินเปล่าผืนนี้อยู่ใจกลางของพื้นที่นั้นเสียด้วย

ราคาที่ดินเองก็ไม่ได้สูงมากเช่นกัน นั่นจะเป็นประโยชน์อย่างมาก หากฮาร์วีย์สามารถซื้อที่ดินได้ในราคาไม่สูงนัก

และหากสกาย คอร์ปอเรชั่นต้องการที่จะขยายธุรกิจ บริษัทจำเป็นต้องวางรากฐานในเมืองนานาชาติอย่างเมืองมอร์ดู

ฮาร์วีย์พยักหน้าโดยไม่ต้องคิด

"เอาล่ะ ว่ากันตามนั้น พรุ่งนี้เราจะซื้อที่ดินคืนนี้ให้ได้

“เงินไม่ใช่ปัญหา แม้ว่าเราจะไม่ได้โอนเงินมาจากบัควู้ด แต่ทรัพย์สินของผมในมอร์ดูเพียงอย่างเดียวก็มีมูลค่าเป็นเงินสดราวหนึ่งพันห้าร้อยล้านดอลลาร์แล้ว”