บทที่ 2009

ใบหน้าที่บอบบางและนสวยงามของซากุระเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม เธอหรี่ตาจ้องฮาร์วีย์แล้วกล่าวอย่างเย็นชา “ยอร์ก นายกล้าขู่นายน้อยทอมป์สันแบบนี้เลยเหรอ?

“นายคิดว่านายเป็นใคร?

“ไม่มีใครเชื่อนายหรอก!

“เอาเลย! ทำไมไม่ป้อนมันให้สุนัขต่อหน้าพวกเราเลยล่ะ?!

“พวกเราก็อยากเห็นเหมือนกันว่าสุนัขจะกลายเป็นอมตะหรือไม่หลังจากที่ถูกป้อนยาอายุวัฒนะซึ่งมีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์!

“ฉันไม่เชื่อว่านายจะกล้าป้อนมันให้สุนัขจริง ๆ หรอก!

“ตลก! ล้อกันเล่นมากกว่า!

“นายน้อยทอมป์สันไม่เคยถูกใครขู่มาก่อน!”

นายน้อยผู้มั่งคั่งและสตรีผู้มั่งคั่งหลายคนซึ่งเป็นเพื่อนที่ดีกับเฮกเตอร์เริ่มสะท้อนคำพูดของเขา พวกเขาต่างจ้องฮาร์วีย์ด้วยความดูถูก

อีวอนน์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นดังนั้นพลางสงสัยว่าฮาร์วีย์จะตอบสนองอย่างไร

แม้ว่าเฮกเตอร์จะไม่ได้พูดอะไร แต่อารมณ์ของเขาก็คาดเดาไม่ได้ เขาไม่มีความสงบหรือความเยือกเย็นที่คู่กับสี่หนุ่มแห่งโวลซิ่งอีกต่อไป

“โอเค ถ้าอย่างนั้นทุกคนก็ดูกันให้ดีนะ พวกคุณมาถ่ายวิดีโอใกล้ ๆ ได้เลย!”

ฮาร์วีย์หยิบยาเม็ดนั้นขึ้นมาและชูมันให้ทุกคนดู จากนั้นเขาก็โบกมือให้จอร์จพาสุนัขมาหาเขา

หลังจากนั้นฮาร์วีย์ก็ยื่นมือของเขาออกไปกำลังจะโยนยาเข้าปากสุนัข

สุนัขตัวนั้นยังแลบลิ้นออกมาราวกับว่ามันกำลังรอที่จะรับยาเม็ดนั้น

สีหน้าของเฮกเตอร์แย่ลงทันที เขาหายใจติดขัด

ชายในชุดสูทจีนที่อยู่ข้างหลังเขามองฮาร์วีย์ด้วยสายตาอาฆาต

เห็นได้ชัดว่าการกระทำของฮาร์วีย์นั้นเหนือความคาดหมายของพวกเขา

พวกเขาไม่คิดว่าฮาร์วีย์จะป้อนยาอายุวัฒนะให้สุนัขจริง ๆ

ความจริงแล้วยาอายุวัฒนะมีความสำคัญต่อเฮกเตอร์มาก

ที่ดินในลู่เจียจุ่ยเป็นเพียงของแถมในการเดินทางมายังมอร์ดูของพวกเขา

จุดประสงค์ที่แท้จริงของเฮกเตอร์คือการค้นหายาอายุวัฒนะในตำนานเพื่อสนับสนุนศิลปะการต่อสู้โบราณในตระกูลทอมป์สัน