บทที่ 2256

สีหน้าของแมนดี้เปลี่ยนไปเมื่อเธอฟังคำอธิบายของฮาร์วีย์ เธอไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนหวานและไร้เดียงสาเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป แต่เป็นหัวหน้าสาขาที่เก้าของตระกูลฌอง

หลังจากที่ได้ยินคำอธิบายของฮาร์วีย์ เธอก็เข้าใจว่าเธอใจร้อนเกินไปเกี่ยวกับการลักพาตัวของลิเลียน

หากเธอยอมให้เวลาฮาร์วีย์ได้วางแผนทุกอย่างก่อนที่จะมา พวกเขาคงจะมีโอกาสในการช่วยลิเลียนที่ดีกว่านี้

เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็ถอนหายใจ

“ฉันใจร้อนเกินไปฮาร์วีย์ ฉันขอโทษจริง ๆ…”

ฮาร์วีย์ลูบหัวของแมนดี้และยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น

“คุณเป็นภรรยาของผม คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแบบนั้นเลย

“อีกอย่าง ลิเลียนก็เป็นแม่ยายของผม ไม่ว่าเธอจะใจร้ายกับผมแค่ไหนก็ตาม

“เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไล่ผมออกจากครอบครัว แต่หลังจากที่เราช่วยเธอได้แล้วเธออาจจะยอมให้ผมอยู่ต่อก็ได้!”

แมนดี้หัวเราะอย่างขมขื่นหลังจากที่ได้ยินคำพูดที่ขี้เล่นของฮาร์วีย์ เธอรู้จักแม่ของเธอเป็นอย่างดี

ต่อให้ฮาร์วีย์จะสามารถช่วยลิเลียนได้ ลิเลียนก็คงจะไม่รู้สึกขอบคุณเขาอยู่ดี

อันที่จริงเธออาจจะโทษฮาร์วีย์สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอด้วยซ้ำ

แมนดี้ส่ายหัวพลางบอกตัวเองให้หยุดคิดมาก พวกเขายังช่วยลิเลียนไม่ได้เลย ดังนั้นความคิดเหล่านี้จึงไร้ประโยชน์

“ฮาร์วีย์ เราจะทำยังไงต่อไป?” เธอถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

ฮาร์วีย์ดีดนิ้วขณะที่ชำเลืองมองกระจกมองหลัง

“ทันทีที่เราลงจากเครื่องบินก็มีคนคอยแอบดูเราแล้ว

“ผมคิดว่าพวกเขาจะเริ่มเคลื่อนไหวเมื่อเราถึงจุดหมายแล้วเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะใจร้อนขนาดนี้”

ฮาร์วีย์หมุนพวงมาลัยอย่างดุเดือดและขับเข้าไปในทางแคบ ๆ

รถเมอร์เซเดส เบนซ์ จี คลาสสองคันตามหลังเขามา เมื่อพวกเขารู้ถึงความตั้งใจของฮาร์วีย์ พวกเขาก็บีบแตรเสียงดังและรีบตามให้ทัน รถคันหนึ่งสีดำ และอีกคันสีขาว เหมือนดั่งหยินหยาง พวกเขารีบเข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยเจตนาที่จะฆ่า

แมนดี้มองตามสายตาของฮาร์วีย์ไปที่กระจกมองหลังเช่นกัน สีหน้าของเธอกระวนกระวาย