บทที่ 2277

"คุณ…"

เทเรซ่า ทอมป์สัน โกรธมากจนใบหน้าของเธอชาวาบ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเดล ฟลินน์ซึ่งเคยเป็นสุภาพบุรุษและเป็น รุ่นพี่ที่น่าเคารพนับถือจะทำหน้าตาน่ากลัวแบบนี้ได้

หลังจากสูตรหายใจเข้าเต็มปอดแล้ว เทเรซ่าก็ข่มความอยากตบเขาลง เธอหันเหสายตาไปยังเดนเวอร์ แฮมิลตัน และพูดอย่างเย็นชาว่า “นายน้อยลำดับที่สามตระกูลแฮมิลตัน ถ้าคุณทำร้ายคนของฉัน ฉันจะไม่มีวันปล่อยคุณไป!

“แม้ว่าพวกเขาจะเข้าไปในโกดังของคุณโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่จุดประสงค์หลักของพวกเขาก็เพียงเพื่อตรวจสอบว่าที่นั่นมีสินค้าของเราอยู่หรือเปล่าก็เท่านั้น เพราะเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายแอบแฝงเสียหน่อย!

“ถึงคุณจะปฏิบัติต่อพวกเขาไม่ต่างจากขโมย แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์ลงโทษพวกเขาแบบนี้!

“คนที่มีหน้าที่จัดการเรื่องนี้มีแค่ตำรวจเท่านั้น!

“เดนเวอร์ ฉันเตือนคุณเอาไว้เลยนะ อย่าคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้ในลาสเวกัส!

“ที่ดินทั้งหมดเป็นขององค์จักรพรรดิ ประชาชนล้วนเป็นข้าราชบริพารขององค์จักรพรรดิ!

“ถ้าคุณไม่ปล่อยพวกเขาไป ฉันจะแจ้งตำรวจ!”

เทเรซ่าค่อนข้างสั่นสะท้านในขณะนี้ พวกเขาเหล่านั้นเป็นพนักงานรุ่นบุกเบิกของเธอ หากเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา เธอก็ไม่รู้ว่าจะชดใช้ให้เขาอย่างไร

ฮาร์วีย์ ยอร์กยังคงเฉยเมยและยังคงเงียบ เขากลับมองไปรอบ ๆ และในที่สุด สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่สาวผมบลอนด์

ด้วยพละกำลังของเขาแล้ว ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเขาก็สามารถกำจัดคนนับสิบเหล่านั้นได้

แต่เพราะมีเทเรซ่าอยู่เคียงข้างเขา ดังนั้นเขาจึงต้องระมัดระวัง

“นี่สอนผมเรื่องกฎหมายงั้นเหรอ?

“คุณคงเข้าใจเรื่องกฎหมายของที่นี่ผิดไปแน่ ๆ

เดนเวอร์ยิ้มแปลก ๆ “สำหรับที่นี่ ที่ลาสเวกัสแห่งนี้ผมคือกฎหมาย คุณไม่เข้าใจเหรอ?

“แน่นอน ผมสามารถทำให้พนักงานของคุณจมลงไปในทะเลได้ง่าย ๆ เลยนะ มาดื่มชาถ้วยนี้สิ

“ดื่มซะ แล้วผมจะปล่อยพวกเขาไป!”

เดลยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น จากนั้น เขาก็หยิบยาเม็ดสีชมพูออกมาและโยนลงในถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้าเขา หลังจากนั้นเขาก็ผลักถ้วยชาให้ไปอยู่ตรงหน้าเทเรซ่า