บทที่ 2278

"น่าสนใจ! คุณทอมป์สัน คุณนี้ทำให้ผมประทับใจมากจริง ๆ!”

“เขาว่ากันว่า 'ผู้หญิงแข็งแกร่งเท่าผู้ชาย' ทีแรกผมก็ไม่เชื่อหรอก!”

“แต่หลังจากเห็นคุณเป็นแบบนี้แล้วผมก็เชื่อทันที!”

เดนเวอร์ แฮมิลตันยกนิ้วให้ แต่เขากลับเปล่งออร่าราวกับสัตว์ร้ายเมื่อมองไปยังเทเรซ่า ทอมป์สันซึ่งดูคล้ายว่าเธอกำลังดวงตาพร่ามัว

ในช่วงพริบตาต่อมาเขาก็ขยับมือเป็นเชิงสัญลักษณ์ ทันใดนั้น กรงเหล็กขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอก็ค่อย ๆ ถูกวางลง แต่มันไม่ได้ถูกวางลงบนพื้น แต่กลับถูกปล่อยให้ห้อยอยู่เหนือพื้นผิวของทะเลสีทมิฬ เหล่าลูกน้องของเธอพร้อมที่จะถูกโยนลงทะเลไปเมื่อไหร่ก็ได้

สำหรับพนักงานเหล่านั้น พวกเขาได้แต่กรีดร้องออกมา

เทเรซ่าโกรธมากขณะมองดูภาพเบื้องหน้า “เดนเวอร์ คุณไม่รักษาคำพูด!

“ไอ้สารเลว!”

เดนเวอร์ยิ้มขณะดื่มไวน์ “คุณทอมป์สัน คุณควรระวังปากเอาไว้ดีกว่า

“ผมสัญญากับคุณไว้ว่าผมจะปล่อยพวกเขาลง ผมไม่ได้ทำอย่างที่พูดตรงไหนกัน?

“ผมก็ปล่อยพวกเขาลงแล้วไม่ใช่เหรอ?

“แต่ไม่ได้สัญญาว่าจะปล่อยพวกเขาให้รอดไปได้ง่าย ๆ ไม่ใช่หรือไง?

“ที่จริงคุณน่าจะรู้ดีนี่ คนพวกนี้บุกเข้ามาในอาณาเขตของผมและคิดจะสร้างปัญหาให้ ทำไมผมต้องยอมปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ ด้วย?

“นี่คุณไม่รู้สึกตัวบ้างเลยเหรอ?”

เทเรซ่าตัวสั่นด้วยความโกรธ “ไอ้สารเลว เดนเวอร์ นายมันเป็นไอ้สารเลว!”

เดนเวอร์ยิ้มเบา ๆ แล้วพูดว่า “ที่รัก ด่าผมเลย ยิ่งคุณด่าผม ผมก็จะยิ่งตื่นเต้น!

“เอาล่ะ ผมจะบอกอะไรคุณให้

“ช่วงนี้เป็นเวลาน้ำขึ้น คาดว่ากระแสน้ำจะสูงขึ้นและท่วมกรงเหล็กจนมิดได้ในเวลาประมาณสองชั่วโมง

“ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะรอดไปได้หรือเปล่า

“โอ้พระเจ้า ผมไม่ได้ตั้งใจจะเอาชีวิตพวกเขาหรอกนะ ผมยกพวกเขาไว้แบบนั้นเพื่อจะสอนบทเรียนให้พวกเขา

“แต่ในเมื่อผมรับปากแล้วว่าผมจะปล่อยพวกเขาลง ผมก็จะผิดสัญญาไม่ได้เด็ดขาดเลยล่ะที่รัก!

"ใช่ไหมล่ะ?! ฮ่าฮ่าฮ่า!”