บทที่ 2296

"พอสักที! เลิกอวดตัวเองได้แล้ว!

“คนจากประเทศ H ชอบพูดจาใหญ่โตตลอดเลยนะ! คุณคงไม่หยุดจนกว่าจะเรียกร้องความสนใจจากทุกคนได้ใช่หรือเปล่า!”

ผู้บัญชาการหญิงร่างเพรียวที่ทำท่าทางราวกับกำลังผดุงความยุติธรรมเดินตรงเข้ามาในขณะพินิจมองฮาร์วีย์ ยอร์กด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“ตระกูลแฮมิลตันโทรแจ้งเรา เพราะเขาแจ้งว่าคุณทำให้เจ้าหน้าที่บาดเจ็บสองสามคน!

“กรุณามากับเราเดี๋ยวนี้!”

ฮาร์วีย์เมินเฉยต่อผู้บัญชาการโดยสิ้นเชิงและจ้องมองไปที่พอลลี่ โบลตันด้วยสีหน้าเย็นชา

“รอก่อนเถอะ นายหญิงลำดับที่สี่!

“คุณลักพาตัวแม่ยายของผม...

“แถมยังทำร้ายภรรยาผมอีก…

“แล้วนี่พยายามจะจับผมเข้าคุก...

“จดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่คนทำเอาไว้ให้ดี

“ไม่ต้องห่วงหรอก อีกไม่นานผมก็จะได้ประกันตัวออกมา แล้วถ้าผมออกมาได้เมื่อไหร่ ผมจะสนองคุณกลับไปเป็นร้อยเท่า!

“ไม่ใช่แค่ผมจะลบชื่อของตระกูลคุณออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์เท่านั้น แต่ผมจะทำให้ใบอนุญาตคาสิโนของคุณหลุดลอยไปอยู่ในมือของตระกูลอื่นอีกด้วย!”

ฮาร์วีย์ไม่คิดที่จะฆ่าพอลลี่ในทันที

เขาอยากที่จะทรมานคนพวกนี้อย่างช้าๆ และทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บปวดจากการตกนรกทั้งเป็น

“นายอยากให้ตระกูลของฉันถูกลบออกไปอย่างนั้นเหรอ?”

แจ็กซ์ แฮมิลตันแสดงสีหน้าเย็นชา

“นายคิดว่าตัวเองมีปัญญาทำอะไรแบบนั้นหรือไง? อันดับแรก นายควรคิดหาทางออกมาจากสถานีตำรวจให้ได้โดยไร้รอยขีดข่วนจะดีกว่า”

จากนั้นแจ็กซ์ก็เดินไปหาฮาร์วีย์และตบหน้าของเขา

“ฉันขอเตือนนายอย่างเป็นมิตรว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของคนในสถานีตำรวจเป็นคนของตระกูลแฮมิลตัน

“ฉันบอกนายแล้วไงว่าตระกูลแฮมิลตันเป็นราชาแห่งลาสเวกัส

“ฉันไม่ได้โกหกนายหรอกนะ”

พอลลี่นั่งบนเก้าอี้อย่างสงบอีกครั้งด้วยสีหน้าเฉยเมย

“คุณไม่ใช่คนแรกที่ท้าทายฉันเด็กน้อย