บทที่ 2320

ชายหน้าเหลี่ยมเคาะใบหน้าของลิเลียนเบา ๆ แล้วยิ้ม

“น่าสนใจ พวกเราก็นึกว่าคุณเป็นแค่ผู้หญิงโง่ ๆ แต่ดูเหมือนว่าคุณจะพอมีสมองอยู่บ้าง อย่างน้อยคำพูดของคุณก็สามารถทำให้ผมประทับใจขึ้นมานิดหน่อย

“แต่น่าเสียดายที่ทั้งคุณและผมไม่มีสิทธิ์ได้ตัดสินใจได้ว่าคุณจะตายหรือไม่...”

ร่างกายของลิเลียนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

“ได้โปรดเถอะ! ปล่อยฉันไปเถอะนะ!

“เอาแบบนี้ดีไหม? ฉันมีเงินเก็บอยู่ไม่กี่ร้อยล้านดอลลาร์ ฉันจะแบ่งให้คุณครึ่งหนึ่ง!”

ชายหน้าเหลี่ยมไม่ได้ตอบอะไร เขายืนขึ้นและหัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา ก่อนที่จะหยิบโทรศัพธ์ของเขาขึ้นมาแล้วกดโทรออก

“เจอลิเลียนแล้วครับท่านยอร์ก เธอยังมีชีวิตอยู่

“ดูเหมือนว่าแก๊งค์บรีวู้ดจะขังเธอไว้เพื่อเรียกค่าไถ่

“เอายังไงต่อดีครับ? คนของผมบอกว่าผู้ชายคนนั้นได้สอบปากคำซิสเตอร์สิบสามไปแล้ว เขาจะต้องมาที่นี่ในไม่ช้า

“ทำไมเราไม่จัดฉากที่นี่และเซอร์ไพรส์เขาหน่อย?”

“ฆ่าเธอเลย”

เสียงที่เย็นชาดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของสาย

“ฆ่าเธอเหรอ? แต่ท่านยอร์ก เธอยังมีค่า…”

ชายหน้าเหลี่ยมตัวสั่น แน่นอนว่าลิเลียนได้เกลี้ยกล่อมเขาสำเร็จแล้วและเขาก็รู้สึกสนใจในข้อเสนอของเธอ

“ฉันบอกให้ฆ่าเธอไง ชีวิตของเธอไม่มีค่าอะไรแล้ว”

“ครับท่าน”

ชายหน้าเหลี่ยมหายใจเข้าลึก ๆ โดยไม่กล้าขัดคำสั่งของหัวหน้า

เขาวางสายและเหลือบมองลิเลียนก่อนที่จะถอนหายใจด้วยความเสียใจ

“จัดการเธอซะ”

ชายในชุดสูทคนหนึ่งเดินเข้ามาหาลิเลียน ในมือของเขาถือมีดสั้น

ลิเลียนที่ฟังการสนทนากรีดร้องจนสุดปอด

“ไม่ อย่าฆ่าฉัน! อย่าฆ่าฉัน!!! ฉันมีเงินนะ! ฉันยกให้หมดเลยก็ได้ถ้าไว้ชีวิตฉัน!”