บทที่ 2322

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันจะตามล่านาย ต่อให้จะกลายเป็นผีบ้าฉันก็จะตามล่านายต่อไป!”

“ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องหย่ากับแมนดี้! ฉันจะไม่ปล่อยให้นายมาฉุดรั้งเธอไว้อีกแล้ว!” ลิเลียนยังคงกรีดร้องต่อไป

“ผมคิดว่าคุณควรทำตามที่เธอบอกและตัดแขนตัวเองทิ้งซะ ฮาร์วีย์”

ชายหน้าเหลี่ยมแสยะยิ้ม ราวกับว่าเขานึกอะไรบางอย่างออก

“ถ้าไม่อย่างนั้น คุณจะทำลายความคาดหวังของภรรยาและแม่ยายลงจนหมด”

“ใคร ๆ ก็รู้ว่าเราทำถึงขนาดนี้ก็เพื่อให้คุณพิการ”

“แม่ยายของคุณเป็นแค่หนทางหนึ่งเท่านั้น เธอจะอยู่หรือตายก็ไม่สำคัญหรอก!”

“ผมสาบานต่อพระเจ้าเลยว่าถ้าคุณยอมตัดแขนทั้งสองข้างทิ้ง ผมจะปล่อยแม่ยายของคุณไปเดี๋ยวนี้!”

“ถ้าผมผิดสัญญา ขอให้ผมตายโดยไร้ดินกลบหน้า!”

ชายหน้าเหลี่ยมเข้าใจว่าเขาไม่คู่ควรกับฮาร์วีย์ หลังจากได้เห็นทักษะการต่อสู้ของฮาร์วีย์กับตาตัวเอง

ความหวังเดียวของเขาในตอนนี้คือใช้ลิเลียนเพื่อจัดการกับฮาร์วีย์

ถ้าฮาร์วีย์ทำให้ตัวเองพิการลงได้ เขาคงตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

“นายได้ยินไหม ฮาร์วีย์!”

“เขาสาบานแล้ว!”

“เร็วเข้าและตัดแขนตัวเองทิ้งไปเลย!”

ลิเลียนพยายามอย่างหนัก เธอกรีดร้องเสียงแหบพร่าราวกับถูกฉีดด้วยอะดรีนาลีน

“ถ้านายตัดแขนนายทิ้ง ฉันก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้และได้เพลิดเพลินไปกับเกียรติยศและความมั่งคั่งของฉัน!”

“การที่นายจะได้ช่วยฉันด้วยแขนทั้งสองข้างของนาย ก็ถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดสำหรับนายแล้ว! แล้วนายกำลังรออะไรอยู่?!"

“คุณคิดไปไกลแล้ว ผมไม่มีทางพิการ” ฮาร์วีย์ตอบอย่างใจเย็นและตัดบทลิเลียน

“อันที่จริง ผมมาที่นี่คืนนี้เพื่อทำลายล้างพวกเขา”

ชายหน้าเหลี่ยมจับจ้องไปที่ฮาร์วีย์ ยังพยายามข่มขู่

“คุณคิดว่าผมไม่กล้าฆ่าแม่ยายของคุณเหรอ?” เขาถามอย่างถือดี

เพื่อพิสูจน์คำพูดของเขา เขาขยับมีดและกรีดลงบนลำคอของลิเลียนเบา ๆ ทำให้ผิวหนังของเธอฉีกขาดเล็กน้อย

มันเป็นเพียงบาดแผลเล็ก ๆ แต่เลือดก็เริ่มไหลออกมา แม้ว่าจะไม่ได้มีเลือดไหลออกมามาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ลิเลียนตกใจได้

“อ๊าาา!”