บทที่ 2376

ทันทีที่ฮาร์วีย์ออกจากโกดัง เฟรยาก็เดินโซซัดโซเซออกมาจากตู้เก็บของหลังเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวได้ผ่านพ้นไป

ตอนนี้เธอมีสติและสงบลงแล้ว ราวกับว่าเธอได้รับบุคลิกในฐานะแมงมุมแม่หม้ายดำพูดซึ่งสามารถเผชิญกับทุกสิ่งได้ด้วยความสง่างามและเย็นชาในอดีตกลับคืนมา

เธอเดินออกจากห้องวีไอพีอย่างรวดเร็วและกดหมายเลขโทรออก ทุกอย่างเกิดขึ้นในขณะที่ทุกสิ่งรอบตัวกำลังสับสนวุ่นวาย

“นี่ฉันเองนะคะ นายน้อยฟลินน์ ฉันอยู่ที่สนามบินนานาชาติลาสเวกัส อย่างที่คุณคาดการณ์เอาไว้เลย ฮาร์วีย์กำลังมีปัญหากับตระกูลเยตส์” เฟรยารายงานสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ หลังจากที่อีกฝ่ายรับสาย

“แผนของคุณได้ผล!

“ฉันคิดว่าตอนนี้ฮาร์วีย์คงจะตายไปแล้ว”

“เฟย์? ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าโทรหาฉันโดยตรงแบบนี้”

เสียงทุ้ม ๆ ของแมทธิวดังก้องมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์

“ใครอนุญาตให้เธอทำแบบนี้กัน!”

เสียงของเฟรยาสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

“ฉันก็แค่ดีใจมากไปหน่อย นายน้อยฟลินน์ ฉันแค่อยากแสดงความยินดีกับความสำเร็จของคุณก็เท่านั้น!

“ต่อให้เขาจะไม่ตาย เขาก็ต้องอยู่ในคุกอีกสองสามปี

“ท้ายที่สุดแล้ว ลาสเวกัสไม่ใช่ประเทศ H ฮาร์วีย์ไม่อาจใช้อิทธิพลของตัวเองได้ที่นี่!

“คุณอาจต้องร่วมมือกับเจ้าหน้าที่รัฐสองสามคนในลาสเวกัสเพื่อปราบปรามเขา นายน้อยฟลินน์ แล้วก็…”

ปัง!

ก่อนที่เฟรยาจะพูดจบประโยค ร่างของเธอก็สั่น ทันใดนั้นความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ปรากฏขึ้นที่ท้องของเธอ

หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เธอห่อปืนที่ใช้จัดการกับเฟรยาแล้วโยนทิ้งถังขยะอย่างไม่ใยดี

จากนั้นเธอก็ทำท่าเชือดคอด้วยนิ้วหัวแม่มือต่อหน้าเฟรยา

เฟรยามองดูบาดแผลที่ท้องของเธอตามสัญชาตญาณ เธอตกใจยิ่งกว่าสิ่งใด

“แมท…” เธอครวญครางโดยไม่รู้ตัว