บทที่ 2471

ฮาร์วีย์ยังคงไม่หยุดยั้ง ใบหน้าของเขาไร้ความรู้สึกขณะกระโดดหลบกระสุนได้อย่างทันท่วงที ความเชี่ยวชาญของเขาทำให้ดอมหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ดอมถอยไปข้างหลังในขณะที่เหนี่ยวไกรัว ๆ โดยไม่คำนึงถึงทักษะและไม่แม้แต่เล็งด้วยซ้ำ ทันใดนั้น เสียงกระทบดังเข้าหูเขา ในที่สุดจึงตระหนักได้ว่าปืนขัดข้องอย่างสมบูรณ์แล้ว

ใบหน้าของดอมซีดเผือดราวกับไม่มีเลือดหล่อเลี้ยง และตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาได้พลาดโอกาสที่ดีที่สุดในการฆ่าฮาร์วีย์ไปแล้ว

ฮาร์วีย์ฉวยโอกาสนี้เหวี่ยงหมัดใส่หน้าดอม

เมื่อหมัดของฮาร์วีย์พุ่งเข้ามาใกล้ ดอมก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันดุร้ายที่ถาโถมมายังเขา

หมัดที่ดูคล้ายจะทำลายโลกได้ ได้หยุดยั้งไม่ให้นักฆ่าอันดับหนึ่งของหนานหยางหลบเลี่ยง

เขาทำได้เพียงยกปืนขึ้นตามสัญชาตญาณเพื่อหยุดการโจมตีของฮาร์วีย์

ปัง!

ฮาร์วีย์ไม่ลดความเร็วในการออกหมัดของเขาลง หมัดจึงพุ่งเข้าหาปืนกระบอกนั้นในทันที

ร่างกายของดอมสั่นสะท้านจากแรงกระแทก ซึ่งทำให้เขาเซถอยหลังไป

ในเวลาเดียวกัน ฮาร์วีย์เปลี่ยนจากการต่อยเป็นการตบและเหวี่ยงฝ่ามือไปข้างหน้า

เพี๊ยะ!

ดอมไม่ทันได้หลบการโจมตี และร่างของเขาก็ลอยถลาไปในทันที ทันทีที่ร่วงลงสู่พื้น ปากของเขาก็กระอักเลือดออกมา

เขาพยายามที่จะยืนขึ้น แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงกระแสไฟที่แล่นผ่านร่างกายของเขา

ดอมล้มลงคุกเข่าทันที ขาของเขากระแทกพื้น เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้แม้แต่น้อย

ความสิ้นหวังล้นขึ้น ตอนนี้เขาแน่ใจว่าเขาได้พบกับชายในตำนานคนนั้นแล้ว

ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรฮาร์วีย์ก็ก้าวไปข้างหน้าและเตะเขาลงไปกองที่พื้น จากนั้นฮาร์วีย์ก็เหยียบหัวของเขา

“ที่นี้จะบอกมาได้หรือยัง?

“ใครเป็นคนเรียกให้แกมาที่นี่?”