บทที่ 2472

แกร๊ง!

ฮาร์วีย์ดีดนิ้ว เกิดเสียงดังตามมาและชายคนนั้นก็สั่นสะท้าน อาวุธในมือของเขาหลุดจากนิ้ว ลอยขึ้นไปในอากาศและทะลุเพดานไป

ชายผู้นั้นท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

เขามีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ในวินาทีต่อมา เขาเริ่มเหวี่ยงหมัดหนัก ๆไปทางฮาร์วีย์

'หมัดหนานหยางเหนือ!'

แม้ว่าท่วงท่าของเขาจะไม่ถึงอันตรายเท่าท่วงท่ามวยไทย แต่ก็ถือว่าน่าประทับใจทีเดียว

น่าเสียดายที่ชายผู้นี้ต้องมาเผชิญหน้ากับฮาร์วีย์

ฮาร์วีย์ยังคงสงบเมื่อเผชิญกับการโจมตีของชายคนนั้น เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวก่อนจะคว้าแจกันที่อยู่ข้างทางเดินแล้วทุบไปที่ศีรษะของชายคนนั้น

ปัง!

ชายคนนั้นโซเซไปด้านหลังด้วยย่างก้าวที่ไม่มั่นคง ศีรษะของเขามีเลือดชโลมไปทั่ว

ในที่สุดเมื่อเขาฟื้นคืนสติ ฮาร์วีย์ก็ส่งให้เขากลิ้งไปกับพื้นด้วยการเตะเพียงครั้งเดียว

พรืดดด!

ปากของเขามีเลือดกระฉูดออกมา ใบหน้าในตอนนี้ดูหม่นหมอง

เขาพยายามคลานกลับขึ้นมา แต่กลับไม่มีแรงพอที่จะทำเช่นนั้น

“นอนพักเสียให้พอเถอะ อีกสักครึ่งชั่วโมงนายก็จะขยับได้เอง ไม่อย่างนั้นนายจะทำให้ตัวเองต้องพิการเอาเปล่า ๆ”

ฮาร์วีย์ก้าวไปข้างหน้า กำลังจะเตะประตูไม้ตรงหน้าให้เปิด

แต่ในขณะที่เขายกขาขึ้น ประตูบานสวยก็เปิดออกเอง

ดวงตาของเขาเบิกกว้างในทันที

พบหญิงสาวผู้งามสง่าในชุดพื้นเมืองจากหนานหยางนั่งอยู่หน้าคงโหว

มือเรียวของเธอซึ่งดูนุ่มนวลราวกับผ้าไหม ค่อย ๆ ร่ายไปตามเส้นสายของคงโหว ซุ้มเสียงน่าอภิรมย์สะท้อนไปทั่วห้อง ทำให้ผู้ฟังรู้สึกปลื้มปิติ

ฮาร์วีย์ปรบมือ ยิ้มอย่างประชดประชัน