บทที่ 2545

สำหรับคนอื่น ๆ ที่ชมอยู่ ในสนามรบนั้นเกิดสิ่งลี้ลับขึ้น

คล้ายว่าที่ข้างหลังมากิมีภาพลวงตาฉายขึ้นมือของเขาจับดาบยาวข้างตัวเขาในขณะที่ทั้งคู่เรียงดาบฟาดฟันไปด้านหน้าอย่างทรงพลัง แก่นแท้ของวิชาดาบภายในการฟันนั้นสามารถทำลายผู้คนที่อ่อนแอจากภายในสู่ภายนอกได้

แครอลซึ่งบังเอิญเห็นการฟันนั้นจากด้านนอกโถงไว้ทุกข์ ล้มพับลงไปกองกับพื้น เธอเกือบจะสลบไปเพราะความกลัว

เคร้ง!

ในขณะนั้นเอง ก็เกิดประกายไฟขึ้นในห้วงแห่งความมืดมิดดังกล่าว ประกายไฟนั้นเปลี่ยนเป็นแนวใบมีดเรืองแสงทันที มันสกัดกั้นท่าไม้ตายของมากิได้สำเร็จ

เคร้ง!

แต่การกระทำนั้นส่งผลให้ฮาร์วีย์ถูกส่งให้ลอยถอยหลังไป เมื่อเขาลงสู่พื้น เขาก็รีบถอยหลังไปสามก้าวเพื่อสลัดแรงกระทบที่หนักหนาเกินไปจากการฟาดฟันของมากิ

"น่าสนใจ นี่ไม่ใช่ขุมพลังของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาอยู่ในระดับเทพสงครามเลยนี่”

ฮาร์วีย์ดูอยากรู้อยากเห็นขึ้นอย่างมากแล้วในตอนนี้

“ด้วยวิชาหยินหยางสามารถทำให้คุณก้าวมาถึงจุดนี้ได้ เดาว่าเทพสงครามของกองทัพประเทศหมู่เกาะก็ยังเทียบกับคุณในตอนนี้ไม่ได้เลย ใช่ไหม? แต่ถึงอย่างนั้น พอมานึกดูว่าคุณซึ่งเป็นทหารชั้นสูงสามารถก้าวเข้ามาอยู่ในระดับของเทพสงครามได้ และยังไม่รวมกับความจริงที่ว่าคุณยังมีพลังอันเหลือเชื่อแบบนี้อีก… คุณคงอยากตายมากสินะ หลังจากการต่อสู้นี้ ร่างกายของคุณจะพังทลาย และคุณจะต้องพิการไปตลอดชีวิต ผมพูดถูกหรือเปล่า?"

ความอยากรู้อยากเห็นของฮาร์วีย์พุ่งทะยานทะลุปรอท เขาเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับศิลปะต้องห้ามมาบ้าง แต่ไม่มากนัก

ศิลปะเหล่านั้นคล้ายกับวิชาหยินหยาง พวกมันเป็นคาถาที่ช่วยให้ผู้ใช้สามารถบรรลุความก้าวหน้าชั่วคราวไปสู่ระดับพลังใหม่ได้ ในความเป็นจริง การใช้ศิลปะต้องห้ามนั้นเทียบเท่ากับการดึงศักยภาพของคน ๆ หนึ่งออกมาใช้ล่วงหน้า หากพวกมันถูกใช้เพื่อจุดประสงค์ในการทะลวงไปสู่ระดับพลังขั้นสูงมากเกินไป ผลกระทบที่ตามมาก็จะยิ่งแย่กันเข้าไปใหญ่

สำหรับมากิ ร่างกายของเขาจะพังทลายทันทีเมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง หากเขาไม่ตาย เขาจะถูกลดสถานะเหลือเพียงคนพิการไร้ประโยชน์

“ยอร์ก ถ้ามันทำให้ฉันสามารถฆ่านายได้ฉันก็ไม่สนใจหรอกว่าชีวิตของตัวเองจะเป็นยังไง!” มากิคำรามลั่น

การแสดงออกของเขาเย็นชาและไร้ความปราณี เขารู้ว่าเวลากำลังจะหมดลงแล้ว เขาจึงยกดาบยาวขึ้นและพุ่งไปหาฮาร์วีย์อีกครั้ง

ชิ้ง!