บทที่ 2546

“ตู้ม!”

มากิกระแทกพื้นอย่างแรง ในตอนแรกเขาพยายามที่จะลุกขึ้น แต่มีพลังบางอย่างอาละวาดไปทั่วร่างของเขา ทำให้เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ทันใดนั้นทั้งร่างกายของเขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิมราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม

เว้นเสียแต่ว่าเขาดูแก่และซีดเซียวมากกว่าก่อนหน้านี้ การต่อสู้ครั้งนี้คงใช้ศักยภาพโดยรวมของเขามากเกินไปและทำให้ร่างกายของเขาอ่อนล้าเป็นอย่างมาก

ใบหน้าของมากิดูหวาดกลัวและซีดเซียว แต่ถึงกระนั้น เขาไม่ได้ดิ้นรนหรือร้องขอความช่วยเหลือ แต่เขาค่อย ๆ คุกเข่าลงบนพื้นในขณะที่ยังคงถือดาบยาวไว้ในมือขวา

เขาไม่ตาย แต่อยู่ห่างจากความตายเพียงคืบเดียว

ชีวิตของเขาตกอยู่ในมือของฮาร์วีย์แล้วในขณะนี้ หากฮาร์วีย์เต็มใจ อีกฝ่ายก็สามารถฆ่าเขาด้วยการตบเพียงครั้งเดียว

"ไม่นะ!"

กลุ่มปรมาจารย์จากประเทศหมู่เกาะตะโกนขึ้นหลังจากเห็นฉากนี้ ราวกับว่าพระเจ้าที่พวกเขาบูชากำลังจะถูกทำลายลง

เมื่อเห็นฮาร์วีย์มีท่าทีไม่แยแส ชายหญิงจากประเทศหมู่เกาะเหล่านี้ก็ทำราวกับว่าพ่อแม่ของพวกเขาตายไปแล้ว “แกร๊ง แกร๊ง แกร๊ง” พวกเขาไม่สามารถถือดาบยาวไว้ในมือได้อีกจึงโยนมันลงไปกับพื้น

แครอลตกอยู่ในภวังค์ขณะดูฉากนี้ เธอไม่อยากจะเชื่อเลย

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฮาร์วีย์จะสามารถเอาชนะมากิได้อย่างง่ายดาย

สาวสวยจากประเทศหมู่เกาะหลายคนปิดปากไม่ให้ตัวเองมีเสียงเล็ดลอดออกมา พวกเธอกลัวว่าจะถูกฮาร์วีย์ฆ่าหากส่งเสียงออกไป

"คุณแพ้แล้ว"

ฮาร์วีย์มองมากิอย่างเฉยเมยและยิ้ม

“เมื่อครู่ผมก็บอกแล้วไง ถ้าคุณยอมฆ่าตัวตาย ผมก็พอจะช่วยคุณได้บ้าง

“เห็นไหม คุณก็ไม่เชื่อผม

“แน่นอน ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปหรอกนะ”

“แกร๊ง”

ฮาร์วีย์ยกเท้าขึ้นเตะ และดาบสั้นก็ตกลงตรงหน้ามากิทันที

จากนั้นเขาก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ผมได้ยินมาว่านักรบของประเทศหมู่เกาะจะฆ่าตัวตายหากพวกเขาพ่ายแพ้ในสนามรบ