บทที่ 2558

ไม่นานไฮเดอร์ บาวเออร์ก็ส่งสัญญาณ จากนั้นลูกน้องของเขาก็ก้าวออกมาด้วยเสียงของโลหะที่ขูดไปกับพื้น พวกเขาชักดาบออกมาในขณะที่จ้องฮาร์วีย์ ยอร์กอย่างโกรธเกรี้ยว

สีหน้าของเลสลี่ คลาร์กแย่ลงทันทีหลังจากที่ดังนั้น

“รองหัวหน้าบาวเออร์ นายใหญ่แห่งหลงเหมินมอบตราหัวหน้าสาขาให้ผมด้วยตัวเขาเอง เพราะฉะนั้นใครหน้าไหนก็ไม่สามารถพรากมันไปจากผมได้” ฮาร์วีย์ให้เหตุผลอย่างใจเย็น

“อีกอย่าง คุณคิดว่าผมควรจะขอโทษพวกเขาจริง ๆ เหรอ?

“พวกเขาเป็นใคร? ทำไมผมจะต้องทำแบบนั้นด้วย?”

“ทำไม? แล้วแกคิดว่าแกเก่งมาจากไหน?”

ใบหน้าของไฮเดอร์มืดลง

“ฉันจะบอกอะไรแกให้นะฮาร์วีย์ ที่ฉันไม่หักขาแกและส่งแกให้ประเทศหมู่เกาะก็เพราะฉันเคารพนายใหญ่แห่งหลงเหมิน!

“เพราะฉะนั้นได้คืบแล้วอย่าเอาศอกเลย!

“ที่ฉันใจเย็นแบบนี้อาจจะเป็นเพราะฉันแก่แล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะตัดหัวแกและสังหารตระกูลแกไปแล้ว!”

ไฮเดอร์เดือดดาลด้วยความโกรธในขณะนี้ ราวกับว่าเขากำลังจะลุกขึ้นตบฮาร์วีย์จนตาย

“นายน้อยยอร์ก หัวหน้าบาวเออร์เป็นคนที่ถูกเคารพและมีอิทธิพลอย่างมากในกองบังคับคดีของหลงเหมิน ที่เขาทำเพื่อนายขนาดนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว!

“หยุดโลภได้แล้ว!” เอลเมอร์พูดด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“ถ้าเขาโกรธขึ้นมานายได้จบเห่แน่!

“นอกจากตราหัวหน้าสาขาและแขนขาที่หักของนายเพื่อเป็นการขอโทษต่อพวกชาวเกาะ…

“ทั้งตระกูลของนายจะถูกตามล่าเพราะเรื่องนี้ด้วย!

“ฉันหวังว่านายจะเข้าใจว่าหัวหน้าบาวเออร์ไม่เพียงแต่เป็นตัวแทนของกองบังคับคดีของหลงเหมิน แต่ยังรวมถึงทั้งตระกูลบาวเออร์ด้วย!

“ตระกูลบาวเออร์เป็นตระกูลอันดับต้น ๆ ของประเทศ H ที่ยิ่งใหญ่เลยนะ!”

จากนั้นเอลเมอร์ อีแวนส์ก็เอนกายลงบนโซฟาอย่างสบายใจ

“ส่งมันและหักมือตัวเองซะ อย่าทำให้คนอื่นต้องเสียเวลาเลย” เอลเมอร์เตือน

“ฉันเตรียมการบันเทิงรอบสองให้หัวหน้าบาวเออร์เอาไว้ด้วย!

“อยากจะรู้เหลือเกินว่านายจะลงเอยอย่างไรหากนายขัดขวางความสนุกของเขา!”