บทที่ 2559

ไฮเดอร์ บาวเออร์ยังคงดิ้นรนในขณะที่เขาถูกกดลงกับพื้น รอยฝ่ามือและรอยเท้าปรากฏบนใบหน้าของเขาทำให้เขาดูน่าสมเพชและน่าสังเวชยิ่งนัก

เขาพยายามดิ้นหลุด แต่เท้าของฮาร์วีย์ ยอร์กยังตรึงเขาไว้กับพื้น เขาทำได้เพียงดิ้นอย่างไร้หนทาง

หลายคนขยี้ตาตนเองด้วยความเหลือเชื่อ บางคนถึงกับตบหน้าตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป

เหล่าสมาชิกกองบังคับคดีของหลงเหมินเริ่มหน้ามืดตามัว

ไม่มีใครคาดคิดว่าฮาร์วีย์จะไร้ซึ่งความกลัวได้ขนาดนี้

การที่ฮาร์วีย์ตบหน้าไฮเดอร์ถือว่าแย่พอแล้ว แต่ตอนนี้เขายังเหยียบหน้าของไฮเดอร์อีก การกระทำเหล่านี้แสดงถึงการดูหมิ่นอย่างที่สุด

ฮาร์วีย์ไม่เพียงแต่จะดูหมิ่นกลุ่มผู้อาวุโสของหลงเหมินเท่านั้น แต่การกระทำนี้ยังเป็นการเยาะเย้ยทั้งตระกูลบาวเออร์อีกด้วย

เอลเมอร์ อีแวนส์กลับมาตั้งสติได้ก่อนในขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงตกตะลึง

“แกทำอะไรน่ะฮาร์วีย์?!” เขาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว

“กล้าดียังไง?!

“ช่างกล้า!

“สารเลว! แกกล้าแตะต้องหัวหน้ากองบังคับคดีของหลงเหมินได้ยังไง?!”

แคร์รี่ เคนเนดี้ระเบิดด้วยความโกรธ เธอไม่คาดคิดว่าฮาร์วีย์จะยังทำตัวเย่อหยิ่งเช่นนี้แม้จะอยู่ต่อหน้าไฮเดอร์

เธอสูญเสียความรู้สึกกลัวต่อฮาร์วีย์เมื่ออะดรีนาลีนสูบฉีดผ่านเส้นเลือดของเธอ หลังจากที่โบกมือแล้ว เหล่าสาวกก็ดึงอาวุธออกมาและพุ่งไปข้างหน้าด้วยความโกรธแค้น

เลสลี่ คลาร์กส่งสัญญาณให้เหล่าชนชั้นสูงของตระกูลคลาร์กที่ปรากฏตัวจากทุกที่เพื่อหยุดเหล่าสาวกโดยที่ฮาร์วีย์ไม่ต้องออกคำสั่ง

ผู้คนจากกองบังคับคดีของหลงเหมินล้วนแข็งแกร่งโดยไม่ต้องสงสัยเลย…

แต่ที่นี่คืออาณาเขตของตระกูลคลาร์ก พวกเขาจึงมีคนมากกว่า

กล่าวได้ว่าทั้งสองฝ่ายหยุดนิ่งในขณะนี้

แคร์รี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนของเธอถูกหยุดไว้อีกครั้ง

“เธอจะทำอะไรเลสลี่?!” เธอตะโกนหลังจากที่ระงับความโกรธเอาไว้นาน

“ใครก็ตามที่พยายามจะทำร้ายนายน้อยยอร์กจะต้องผ่านฉันไปก่อน!” เลสลี่อุทานอย่างเย็นชา

“กล้าก็ลองเลย!”