บทที่ 2566

เคทลิน พาร์สันชะงักไปชั่วขณะก่อนที่จะกลับมามีสติ เธอรู้ว่าวินซ์ ยอร์กพูดถึงใคร

เธอหัวเราะเบา ๆ

“นายน้อยยอร์ก คุณต้องการสองอย่างจากการส่งชายชราสองคนนั้นไป

“อย่างแรกคือการทดสอบขีดจำกัดของหลงเหมินและความอดทนของพวกเขาที่มีต่อฮาร์วีย์ ยอร์ก

“อย่างที่สองคือการทำลายดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดิน ตอนนี้ประเทศหมู่เกาะได้สูญเสียครั้งใหญ่หลังจากที่สู้กับฮาร์วีย์ คุณเลยจะใช้ดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดินจัดการเขา

“ไม่ดีเหรอที่ตาเฒ่าโง่สองคนนั้นถูกเหยียบย่ำอย่างที่คุณปรารถนา?”

“ผมวางแผนไว้ให้มันเป็นแบบนี้ แต่แผนการต่าง ๆ ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงได้เสมอ” วินซ์ตอบอย่างใจเย็น

“บางคนยังไม่ยอมยอมรับตัวเอง เขายังคิดว่าเขาเป็นผู้ควบคุม…”

ท่าทางดูถูกเหยียดหยามปรากฏบนใบหน้าของวินซ์

“บางคน?”

เคทลินกำลังไตร่ตรองคำพูดเหล่านั้น

ไม่นานนักเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าห้องโถง

เอลเมอร์ อีแวนส์ซึ่งใบหน้าบวมเป่งไปหมด ผลักประตูห้องรับแขกเข้ามาและเดินมาหาวินซ์ก่อนที่จะนั่งลง

ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาเปลี่ยนสีหน้าไปเรื่อย ๆ ในขณะที่แสดงความไม่พอใจอย่างเต็มที่

“เขาคือฮาร์วีย์ ยอร์กเหรอ?!

“เขาก็เป็นเพียงหัวหน้าสาขาของหลงเหมิน!

“เขากล้าตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคนได้ยังไง?!

“เขายังเรียกฉันว่าสุนัขรับใช้ฝรั่งด้วยซ้ำ!

“ฆ่ามันเลย! นายต้องช่วยฆ่ามัน!

“คนกระจอก ๆ อย่างมันกล้าเหยียดหยามฉัน อดีตผู้ว่าได้ยังไง?!