บทที่ 2604

ไอรีน จอห์นสันตบเธอต่อเนื่องเพื่อระบายความโกรธ ใบหน้าของเมเบิล แอนเดอร์สันบวมขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เธอร้องด้วยความเจ็บปวด

“เป็นเพราะตระกูลจอห์นสันเก็บตัวเงียบมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาเหรอพวกคุณถึงได้คิดว่าพวกคุณจะสามารถทำอะไรกับพวกเราก็ได้?!

“หรือเป็นเพราะว่าคุณปู่ของฉันใจดีเกินไป? คุณก็เลยคิดว่าจริง ๆ แล้วพวกเราไม่ได้มีอิทธิพลอะไร?!

“หรือเป็นเพราะคุณคิดว่าคุณจะสามารถเกาะนายคนอื่นได้ คุณก็เลยไม่จำเป็นต้องเคารพพวกเรา?!”

เพี๊ยะ!

“ไสหัวไปซะ!”

การตบครั้งสุดท้ายของไอรีนถึงกับทำให้เมเบิลกระเด็นออกไป “ฉันจะให้โอกาสคุณไปเก็บของแล้วออกไปจากที่นี่ซะ

“ถ้าฉันเห็นคุณที่เรือนมรกตอีก ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

ผมของเมเบิลยุ่งเหยิง ใบหน้าของเธอบวม ความหยิ่งยโสเมื่อเธอเข้ามาในห้องในตอนแรกหายไปหมด

หลงเหลือไว้เพียงแต่ความสมเพชและความอับอาย

ฮาร์วีย์ไม่แยแส เขาเพียงแต่จ้องไอรีนด้วยความชื่นชม

ในฐานะหลานสาวคนโตของหัวหน้าสาขาจอห์นสัน หากเธอขี้ขลาด ฮาร์วีย์จะรังเกียจเธอทันที

อย่างไรก็ตาม การปลดปล่อยความโหดเหี้ยมโดยไร้ที่ติทำให้เธอดูเป็นสตรีผู้กล้าหาญ ซึ่งทำให้ฮาร์วีย์นับถือเธอเล็กน้อย

เหล่าลูกหลานตระกูลชั้นนำอื่น ๆ ต่างตกอยู่ในภวังค์เมื่อพวกเขามองไอรีน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เคยคิดว่าไอรีน ที่สุภาพและเงียบมาโดยตลอด จะกล้าหาญขนาดนี้เมื่อเธอโกรธ

ตอนนี้ไอรีนกลายเป็นจุดสนใจโดยสมบูรณ์

“คุณจอห์นสัน เธอไม่ได้เป็นเจ้าของที่แท้จริงของเรือนมรกต เธอตบผู้จัดการเรือกมรกตโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ และยังต้องการที่จะไล่หล่อนออกอีกเหรอ?

“เธอมีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้นด้วยเหรอ?”

ขณะที่เมเบิลกำลังจะจากไป เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากทางประตู จากนั้นชายและหญิงในชุดทำงานมากกว่าสิบคนก็เดินเข้ามา