บทที่ 2688

มิยาตะที่เพิ่งมาถึงถูกห้อมล้อมไปด้วยสมาชิกหลงเหมินที่กระตือรือร้น

ทั่วทั้งภูเขา มีเพียงเอ็ดวินเท่านั้นที่ยังคงอยู่เคียงข้างฮาร์วีย์

แม้แต่แคร์รี่ซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น ก็ยังรีบดันตัวไปข้างหน้าเพียงเพื่อประจบมิยาตะ เพราะกลัวว่าจะไปช้าเกินไป

และถึงกระนั้นมิยาตะกลับเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด สายตาของเขาจับจ้องไปที่ฮาร์วีย์ซึ่งยังคงเฉยเมยต่อสถานการณ์ทุกอย่าง

มิยาตะพินิจวิเคราะห์ฮาร์วีย์ก่อนจะตะคอกออกมา “นายคือฮาร์วีย์ใช่ไหม?

“นายคือคนที่ดูหมิ่นศิลปะการต่อสู้ของประเทศหมู่เกาะมาโดยตลอดใช่ไหม?

“นายเป็นคนฆ่าศิษย์ของฉันในฮ่องกงพร้อมกับตระกูลทาเคอิทั้งหมดเหรอ?!”

ฮาร์วีย์จับถ้วยชาของเขาและตอบอย่างใจเย็นว่า “ตระกูลทาเคอิก่ออาชญากรรมที่ชั่วร้ายและเหยียบย่ำผู้บริสุทธิ์ พวกเขาทุกคนสมควรตาย

“ในฐานะนักดาบ นายกล้าที่จะแก้แค้นให้พวกเขาไหมล่ะ?”

“แก้แค้น?”

ดวงตาของมิยาตะกระตุก

“นายไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าศิษย์ของฉันสมควรตายหรือไม่ กฎหมายของประเทศ H ก็เหมือนกัน!

“คนที่มีสิทธิ์ตัดสินเรื่องนั้นมีเพียงฉันเท่านั้น!

“ฉันไม่สนใจเรื่องความบาดมางระหว่างพวกนาย แต่เนื่องจากนายเป็นคนฆ่าศิษย์จากชินคาเงะเวย์ของฉัน นายก็ต้องตายตามเพราะเขาไป!”

ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ และจ้องมองไปที่ไดโตะอย่างสงบนิ่ง

"แล้วนายล่ะ? นายมาที่นี่เพื่อเป็นตัวแทนของชินดัน เวย์ใช่หรือเปล่า?” เขาถามด้วยความสนใจ

“ถ้าฉันจำไม่ผิดอากิโอะพ่อของนายขู่ว่าจะฆ่าฉันในมอร์ดู

“นี่ก็ผ่านมานานแล้วนะ ทำไมยังไม่ได้ยินข่าวคราวของเขาเลยล่ะ

“เดาว่าชินดัน เวย์คงด้อยกว่าชินคาเงะเวย์!”

“เลิกยั่วโมโหเราได้แล้ว ฮาร์วีย์!”

ไดโตะขู่ฟ่อ ทำให้ฮาร์วีย์จ้องมองสายตาเย็นชา

“พ่อของฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะเขาอยู่ในช่วงสำคัญของการฝึก! เขาไม่ปรากฏตัวมาเพื่อลูกปลาซิวปลาสร้อยอย่างนายหรอก!