บทที่ 3169

วันรุ่งขึ้น ช่วงเช้าตรู่ที่สถานีตำรวจฟลัตเวลล์

มีคนส่งข้อความมา..

ข้อความดังกล่าวระบุว่าเนื่องจากความช่วยเหลือของเคย์เดน นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าลิเลียนและแมนดี้ถูกคุมขัง พวกเธอกลับได้รับการปฏิบัติค่อนข้างดี

และเนื่องจากพวกเธอยังคงเป็นครอบครัวของเขา ฮาร์วีย์จึงตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมพวกเธอ

ฮาร์วีย์ลงนามในเอกสารสองสามฉบับที่ห้องรับแขกของสถานีตำรวจ เนื่องจากความสัมพันธ์ของเขากับเคย์เดน ตำรวจจึงไม่ได้วุ่นวายกับฮาร์วีย์มากนัก

หลังจากที่ตำรวจออกไป ผู้หญิงในชุดนักโทษสองคนก็ถูกส่งมาที่ห้องรับแขก

แมนดี้ ซึ่งเดินตามหลัง ดูค่อนข้างเศร้าหมอง เธอดูห่างเหินมากกว่าเดิมเล็กน้อย

ลิเลียนกระทืบเท้าเดินนำหน้าด้วยท่าทางโอ้อวด

“ฉันบอกคุณแล้วไง!” เธอพูดอย่างไม่พอใจขณะที่เดินเข้ามาในห้อง

“ถ้ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น นั่นคือความผิดของนายน้อยคนที่สิบสาม!

“บอกเขาว่าฉันจะทำตามที่ฉันสัญญาไว้! ฉันจะให้เขาแต่งงานกับลูกสาวของฉัน! เหมืองทอง…”

ก่อนที่ลิเลียนจะทันได้พูดจบ เธอก็เห็นฮาร์วีย์และตัวแข็งทื่อทันที

ในตอนแรกเธอคิดว่าคนที่มาเยี่ยมแมนดี้และเธอคือโจเซฟ

เธอไม่คิดว่าคน ๆ นั้นจะเป็นฮาร์วีย์

แมนดี้ผงะเช่นกัน เธอทั้งรู้สึกผิดและอึดอัดทันทีที่เห็นฮาร์วีย์

ฮาร์วีย์ไม่สนใจลิเลียนแม้แต่น้อย เขายืนขึ้นและเดินไปหาแมนดี้และเมินลิเลียนโดยสิ้นเชิง

“คุณคงลำบากน่าดูเลยสินะแมนดี้”

ก่อนที่แมนดี้จะทันได้ตอบ ลิเลียนก็รีบวิ่งเข้ามาแล้วกระแทกมือของเธอลงบนโต๊ะสแตนเลส

“แน่นอนอยู่แล้ว!” เธอกล่าวอย่างเย็นชา

“ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ! ถ้าไม่ใช่เพราะนายเอาแต่ตื๊อแมนดี้อย่างสิ้นหวังและทำให้นายน้อยสิบสามโกรธ…

“สัญญาคงจะเป็นจริงไปนานแล้ว!

“ฉันคงได้เป็นเจ้าของเหมืองทองคำที่ใหญ่ที่สุดของฟลัตเวลล์แล้วl!