บทที่ 351

หลุยส์เย้ยหยันและสาปแช่งเมื่อฮาร์วีย์พูดแบบนี้ “ภาพวาดนี้ถือได้ว่าเป็นของโบราณงั้นเหรอ? ถ้าเป็นของจริงก็คือของจริง ถ้าเป็นของปลอมแสดงว่าเป็นของปลอม”

“ไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนี้ในอุตสาหกรรมโบราณวัตถุมาก่อน ถ้านายไม่รู้ ก็อย่ายุ่งและออกไปจากที่นี่ซะ! ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับ!”

หลายคนที่อยู่รอบ ๆ ซุบซิบกันกระหึ่ม นี่คือถิ่นของตระกูลไนส์เวลล์ ไม่มีใครกล้าไล่ฮาร์วีย์ออกไป

ฮาร์วีย์ไม่ได้แม้มองไปที่หลุยส์ จากนั้นเขาก็พูดว่า “สิ่งที่ประธานซาราเต้พูดนั้นถูกต้อง ภาพวาดของ แจสเปอร์ ฮิกกินส์ มีคุณลักษณะเฉพาะ ไม่ว่าภาพวาดจะน่าอัศจรรย์เพียงใดแต่สีของงานศิลป์นี้ซึมเล็กน้อย ผมต้องการจะบอกว่าภาพวาดนี้เลียนแบบของจริงได้เหมือนมาก”

“แก…” คราวนี้ชาร์ลส์ชี้ไปที่ฮาร์วีย์และร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

เขาบอกว่าภาพวาดนี้เป็นเพียงของเลียนแบบงั้นเหรอ?

ชายหนุ่มคนนี้รู้เรื่องการวาดภาพและการประดิษฐ์ตัวอักษรจริง ๆ งั้นเหรอ

เขารู้แล้ว ไอ้สารเลวคนนี้แค่อยากจะโอ้อวด

สำหรับการพิสูจน์เวนซ์บอทเทิลก่อนหน้านี้ เชนอาจจะต้องสอนเขามาก่อน

ไม่งั้นไอ้ขยะนี่เขาจะรู้ได้ยังไง?

หากอาจารย์ถูกทำให้อับอาย เขาก็จะต้องอับอายเช่นกัน ดังนั้นเมื่อหลุยส์เห็นชาร์ลสถูกเยาะเย้ยครั้งแล้วครั้งเล่าเขาก็มาปกป้อง และชี้ไปที่ฮาร์วีย์แล้วพูดว่า “หึ นายมันก็เก่งแต่ปาก!”

“ดี ดี งั้นบอกฉันทีว่า ทำไมภาพวาดนี้ถึงเป็นของเลียนแบบ!”

“ถ้านายบอกได้ ฉันจะขอโทษนาย!”

“ถ้าบอกไม่ได้ วันนี้นายจะต้องคลานออกจากโรงแรมนี้!”

ว้าว…

ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที

“ใช่! บอกมา!”

“ในความคิดของฉัน ลูกเขยคนนี้ไม่รู้อะไรเลย เขาขี้โม้ไปทั่ว!”

“คนแบบนี้มาที่งานแสดงวัตถุโบราณได้ยังไง? เขามีคุณสมบัติเข้าร่วมงานนี้ได้งั้นเหรอ?”

“ตระกูลซิมเมอร์ฝึกฝนคนของพวกเขายังไง? ปล่อยให้หมาออกมาเห่าเสียงดัง!”