บทที่ 3543

เจฟฟ์ดูคล้ายจะหวาดกลัว แต่แววตาที่นิ่งแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันไม่เคยจางหายไป

“ฉันพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองไม่ได้

“และฉันก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเหมือนกัน

“แต่ถ้านายจะอยากโยนความผิดในเรื่องนั้นให้ฉันขนาดนั้นล่ะก็ ยิงฉันเสียเลยสิ!

“วันนี้ฉันคงไม่มีทางทำให้นายพอใจได้หรอก ฉันก็เป็นแค่คนขี้ขลาดคนหนึ่งเท่านั้น!”

เจฟฟ์หยิบแก้วไวน์ลาไฟต์ปีหนึ่งเก้าแปดสองหนึ่งแก้วจากบนโต๊ะขึ้นมาจิบอึกใหญ่

จากนั้นเขาก็กางแขนออกกว้างพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

“ฉันเชื่อว่าโลกนี้ยุติธรรม

“ทุกคนที่นี่จะต้องนำความยุติธรรมมาให้ฉันอย่างแน่นอน!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเจฟฟ์ สีหน้าของแคลร์ก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอลุกขึ้นยืนกัดฟัน

“ถ้านายกล้าแตะต้องนายน้อยบาวเออร์แม้แต่ปลายนิ้วล่ะก็…”

“ไม่ใช่แค่ตระกูลบาวเออร์เท่านั้น แต่ตระกูลออสบอร์นก็จะสู้กับนายให้ตายไปข้างนึงเหมือนกัน!” เธออุทานอย่างเย็นชา

“นายน่าจะรู้ว่าสิบตระกูลอันดับแรกและห้าตระกูลลึกลับมีความหมายว่าอะไร!

“นายแน่ใจเหรอว่าต้องการให้ตัวเอง วงศ์ตระกูล และมิตรสหายของนายต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะความเย่อหยิ่งของตัวเอง

“อีกอย่าง ฉันก็มั่นใจว่านายไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้อย่างมีลมหายใจแน่ ถ้านายแตะต้องเขา!”

แคลร์ทำท่าทาง

ทันใดนั้น บอดี้การ์ดหลายคนของตระกูลออสบอร์นก็รีบก้าวออกมาและจ้องมองไปที่ฮาร์วีย์อย่างเดือดดาล

พวกเขาพร้อมที่จะดำเนินการทันทีหากฮาร์วีย์กล้าทำอะไรกับเจฟฟ์จริง ๆ

บรรยากาศอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด การต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้นทุกขณะ

“โอ้ ใช่แล้ว ฮาร์วีย์ ฉันลืมบอกอะไรบางอย่างกับนาย

“มีสถานที่แห่งหนึ่งชื่อว่าอีสต์วูดฮอลล์ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากชาริตี้ การ์เด้น

“ให้ฉันให้ความกระจ่างแก่นาย สถานที่นั้นเป็นของสาขาภายในและภายนอกทั้งแปดของหลงเหมิน

“ผู้คนที่นั่นมีมากกว่าผู้นำสาขาหลงเหมินสามสิบหกคน พวกเขาแต่ละคนก็เป็นนักสู้ที่มีความสามารถเช่นกัน”

เจฟฟ์ค่อนข้างพอใจกับทุกอย่างที่พูดออกมา เขามองฮาร์วีย์ด้วยสายตาขี้เล่น ท่าทางมั่นใจและเหนือกว่า