บทที่ 3551

มีผู้สูงอายุคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงกลางห้องโถง

ดวงตาของเขาโปนออกมา เขาไม่หายใจและแน่นิ่งไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ทำราวกับเขาตายไปแล้วอย่างใดอย่างนั้น

“ชดใช้พวกเรามาเดี๋ยวนี้นะ ไอ้สารเลว! เข้าใจที่พูดหรือเปล่า!”

ชายร่างใหญ่กำลังตะโกนใส่ดิลลอนอย่างโหดเหี้ยม

“พ่อของฉันชื่นชอบศิลปะการต่อสู้ แต่ตระกูลของฉันไม่อนุญาตให้เขาฝึกเพราะเห็นว่าอายุมากแล้ว!

“และพวกนายก็โผล่มาจากไหนไม่รู้!

“นายแจกใบปลิวไปตามท้องถนน! แล้วพ่อของฉันก็ได้หนึ่งในใบปลิวพวกนั้นมา!

“เขามาที่นี่ระหว่างจะฝึกฝน หลังจากเห็นว่าเขาสามารถอยู่ที่นี่ได้ฟรีสามวัน!

“และดูสิว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น? เขาไม่ทันได้ร้องสักแอะก่อนตายด้วยซ้ำ!

“นี่คือบูโดกันหรือห้องเก็บศพวะเนี่ย!

“พวกนายกำลังฆ่าคน!”

สมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลโกรธเคืองอย่างยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของชายผู้นั้น

"ถูกต้อง! เลิกพยายามชักจูงนักเรียนของพวกนายให้หลงทางได้แล้ว ถ้าไม่มีปัญญาสอนพวกเขาให้ดีล่ะก็!”

“พวกนายจะต้องชดใช้ชีวิตปู่ของฉันมาซะดีๆ!”

“เลิกพูดได้แล้ว! แค่ฆ่าพวกเขาก็พอ!”

“ฆาตกร! ฆาตกร!”

สมาชิกในตระกูลกรีดร้องด้วยความโกรธ ดูเหมือนพวกเขาพร้อมที่จะสังหารดิลลอนเสียเดี๋ยวนี้

“มันไม่ใช่แบบนั้น! ผมไม่ได้เชิญผู้ชายคนนี้เข้ามาด้วยซ้ำ! เขาเลือกที่จะมาที่นี่เองต่างหาก!” ดิลลอนอุทานด้วยความตกใจ

“ทันทีที่เขาเข้ามา เขาบอกว่าเขาต้องการฝึกฝนด้วยดาบเล่มใหญ่ หลังจากนั้นเขาก็ล้มลงทันที!”

สมาชิกในตระกูลของชายชราเริ่มตั้งคำถามกับคำพูดของดิลลอน ขณะที่พวกเขาโบกใบปลิวไปรอบ ๆ

พวกเขาต้องการทำร้ายดิลลอนอย่างไม่สนใจจะฟังคำอธิบาย

"หยุด!" ฮาร์วีย์ตะโกน เขารีบไปข้างหน้า

เขาส่งคนสองสามคนบินไปข้างหน้าด้วยการตบ หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้น