บทที่ 3607

ฮาร์วีย์เทชาดำให้ตัวเองหนึ่งถ้วยด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะหยิบขึ้นมาจิบ

โจเซฟเป็นผู้ชายที่รู้จักการปรนเปรอตนเอง ชาที่เขาเลือกมาชงดื่มนี้มีราคาถึงปอนด์ละสองสามพันดอลลาร์

“คนข้างนอกบอกว่าที่นายมาได้ไกลขนาดนี้ก็เป็นเพราะผู้หญิงที่อยู่ข้างกายนาย

“แต่ฉันต้องยอมรับเลยว่านายเป็นคนที่มีความสามารถมาก"

โจเซฟวางภาชนะลงบนโต๊ะในขณะเหลือบมองฮาร์วีย์ด้วยความชื่นชม

“ไม่เพียงแต่นายจะมีทักษะในการต่อสู้เท่านั้น แต่นายยังเป็นนักวางแผนตัวยงอีกด้วย

“นายก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าฉันไม่มีทางออกไปได้เมื่อทำนายทำแบบนี้ใช่ไหม?

“คนอื่นคงจะคิดว่านายแค่ใช้พี่ชายฉันมาทำการต่อสู้กับฉัน...

“ฉันก็อดที่จะประทับใจกับกลอุบายของนายไม่ได้!”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โจเซฟต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในมือของฮาร์วีย์ แต่เขาสามารถบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่า ฮาร์วีย์ได้สร้างความรำคาญใจมากแค่ไหนหลังการต่อสู้ในครั้งนี้

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงหยุดยั้งความพยายามอันไร้ความหมายในการต่อสู้กลับ

เขาเพียงแต่ทำตัวนิ่งเฉยให้มากขึ้น แล้วในที่สุดก็ต้องทนทุกข์ทรมาณจากการกระทำนี้

ฮาร์วีย์ตอบด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“ขอบคุณสำหรับคำชมเชย ความมีน้ำใจนั้นมีผลต่อทั้งสองฝ่ายใช่ไหม?

“ฉันคงไม่ทำอะไรแบบนี้เพื่อให้นายยอมแพ้หรอก"

โจเซฟหรี่ตามอง

“ใช่แล้ว นายเป็นคนที่อยากเจรจานี่ นายอยากจะพูดอะไรเหรอ?” เขาถามอย่างเย็นชา

“ก็ง่าย ๆ ถ้านายสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง ฉันจะหยุดทำสงครามกับนายตอนนี้เลย"

ฮาร์วีย์ดื่มชาอึกใหญ่แล้วยิ้ม

“เช้านี้ฉันคำนวณทุกสิ่งทุกอย่างมาแล้ว นายต้องมีอสังหาริมทรัพย์ประมาณเก้าพันแห่งที่ไม่ได้ขายในเขตใหม่ของฟลัตเวลล์ใช่ไหม?