บทที่ 3608

"ไอ้สารเลว!”

โจเซฟฟทุบโต๊ะด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ฝันไปเถอะ ฮาร์วีย์!

“ถึงแม้เขตใหม่ของฟลัตเวลล์จะทรุดโทรม ถึงแม้ว่าฉันจะตาย ฉันก็จะไม่ขายมันให้กับนาย!

“ก็ดี ฉันก็จะไม่ซื้อมัน"

“แล้วนายจะขายบูโดกันไหม?”

ฮารวีย์ยื่นข้อเสนอที่เป็นมิตรอีกอย่างหนึ่ง โดยไม่รู้สึกโกรธในคำพูดของโจเซฟเลย

“ถึงยังไง ๆ บูโดกันก็ผุพังลงทุกวันอยู่แล้ว นายไม่มีทางจะดำเนินธุรกิจโดยไม่มีมันได้ ชื่อเสียงของนายก็จะล่มสลายไปกับสายน้ำเช่นกัน

“ฉันจะให้นายหนึ่งร้อยห้าสิบล้าน ถ้านายมอบบูโดกันทั้งหมดให้ฉัน ฉันจะพาครูผู้สอนและพนักงานทั้งหมดไปกับฉันด้วย!

“เห็นไหม? ฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อนายเท่านั้น! นั่นจะช่วยลดภาระให้นายได้ นายจะมีเงินไปทำธุรกิจอื่นได้ด้วยนะ!

“ฉันเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ ใช่ไหม?”

“แก...ไอ้สารเลว!”

โจเซฟเปลี่ยนสีหน้า

“บูโดกันของฉันตกอยู่ในความยุ่งเหยิงอย่างนี้ ก็เพราะกลอุบายที่ไร้ยางอายของนายนั่นแหละ! แล้วนายยังพยายามมาซื้อมันไปจากฉันอีกเหรอ?!”

รูบี้และคนอื่น ๆ รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน พวกเขาจ้องมองฮาร์วีย์อย่างอาฆาตแค้นราวกับกำลังวางแผนจะฆ่าเขาอย่างนั้นแหละ

พวกเขาคิดว่าฮาร์วีย์กำลังล้ำเส้นอย่างชัดเจน โดยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากสถานการณ์นี้!

“ฉันขอใช้บูโดกันเป็นที่เก็บของดีกว่าขายให้กับนาย!

“เลิกฝันได้แล้ว!”

โจเซฟอยากจะทุบตีฮาร์วีย์ให้ตาย แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากระงับความรู้สึกเอาไว้เพราะเขาไม่กล้า

ฮาร์วีย์มองโจเซฟอย่างขมขื่น