บทที่ 3783

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะดูหมิ่นโคลตันได้สำเร็จ แต่พวกเขาก็ต้องจ่ายเงินสี่ล้านสามแสนดอลลาร์เพื่อเป็นค่าชดใช้

คงเป็นเรื่องยากที่จะบอกได้ว่าใครกันแน่ที่โดนดูหมิ่นที่นี่!

ที่สำคัญกว่านั้นคือเดนรู้สึกว่าเขาเป็นคนวอนหาเรื่องนี้เอง

'นี่เป็นเรื่องน่าอับอาย! นี่เป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้!'

หลายคนตกใจเมื่อเห็นเดนอยู่ในห้องของโคลตัน

คนงานหลายคนจากสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้เข้ามาส่งเสียงดังอยู่ที่นี่

“ใจเย็น ๆ ครับรองหัวหน้าเบเน็ตต์ คุณเป็นโรคความดันโลหิตสูงอยู่นะ ฉะนั้นอย่าโมโหไปเลยครับ

“ถ้าคุณตายจากหลอดเลือดสมองแตก ทุกคนที่นี่ก็จะต้องโชคร้าย

“หัวหน้าตอร์เรสชอบห้องทำงานนี้มาก เขาจะไม่สามารถใช้ห้องนี้ได้ถ้าเกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้น”

ฮาร์วีย์มองดูเดนอย่างใจเย็นในขณะที่กำลังจิบชา

"อีกอย่างหนึ่งนะ สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหัวหน้าตอร์เรส ฉันเป็นคนสั่งให้คนงานกวาดของทุกอย่างออกมาเอง”

“ฉันกำลังคิดหาทางให้รางวัลพวกเขาอยู่เหมือนกัน ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของคุณนะ รองหัวหน้าเบเน็ตต์”

“คนของฉันมีความสุขกับอาหารพวกนั้นมาก”

เนื่องจากโกดังของร้านอาหารมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ทุกคนจากหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายของหลงเหมินและแก๊งขวานจึงได้รับรางวัลกันไปคนละขวดสองขวด พูดได้เลยว่านี่ถือเป็นการเลี้ยงครั้งยิ่งใหญ่สำหรับทุกคนจริง ๆ

ส่วนวัตถุดิบคุณภาพดีเหล่านั้น อาจมีการจัดงานเลี้ยงระดับโลกขึ้นมาก็ได้ ถ้าสามารถจ้างพ่อครัวสักสองสามคนมาเตรียมอาหารให้เราได้

ดวงตาของเดนกระตุกไม่ยอมหยุดเมื่อได้ยินคำพูดของฮาร์วีย์

เขาจ้องมองฮาร์วีย์อย่างโกรธจัด เขาไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายอย่างนี้มาก่อนในตลอดชีวิตที่ผ่านมา

แต่อย่างไรก็ตามฮาร์วีย์ก็ไม่ได้ให้ความสนใจเขาเลย เขาได้แต่ยิ้ม

“คุณสามารถโกรธกับฉันได้ จะว่าฉันว่าเป็นคนไร้ยางอายก็ได้…

“แต่คุณไม่สามารถตำหนิหัวหน้าตอร์เรสในเรื่องนี้ได้