บทที่ 3859

'ไอ้ปัญญาอ่อน!'

'ไอ้โง่เง่าเอ๊ย!'

เมื่อเห็นเจซทำอะไรบุ่มบ่ามอย่างนั้น แวนซ์ก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

เขาตบเจซอย่างไม่ปรานีก็เพื่อให้เขารู้ว่าฮาร์วีย์ไม่ใช่คนธรรมดา

สถานการณ์นี้จะคลี่คลายลงได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาได้ทำการขอโทษผู้ชายคนนั้น

เขาไม่ได้คาดหวังให้เจซปฏิเสธความเมตตาของเขา แล้วหาเรื่องตายให้ตัวเอง

“แก…”

แวนซ์ชี้หน้าเจซพร้อมกับกัดฟันแน่น

“ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อประโยชน์ของตัวแกเอง! ถ้ายังทำตัวแบบนี้อยู่อีกก็เชิญทำไปคนเดียวเถอะ!”

“แกเป็นใครกันแน่?!

“ฉันพาแกมาที่นี่ก็เพื่อให้แกมาจัดการกับฮาร์วีย์นะ! แกไม่เพียงแต่ไม่ทำอย่างนั้นแล้ว แกยังตบหน้าและดูถูกฉันอีกด้วย!

“แกลืมไปแล้วเหรอว่าใครคอยช่วยหนุนหลังให้แกขึ้นสู่อำนาจ?!

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ! ฉันจะจัดการกับแกเมื่อฉันเล่นงานฮาร์วีย์เสร็จแล้ว!

“เรามาดูกันว่าหลังจากนั้นแกยังกล้ามาอวดเบ่งต่อหน้าฉันไหม!

“แกคิดว่าแกดูน่าประทับใจหลังจากอวดเบ่งได้นานขนาดนี้เหรอ?!

“ไม่ว่าแกจะมีความแข็งแกร่งขนาดไหน แกก็เป็นแค่คนรับใช้ของสหพันธ์ศิลปะการต่อสู่แห่งแบล็คเบิร์น ซิตี้เท่านั้นหละ!

“อาจารย์ของฉันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากรองผู้นำขององค์กรแห่งนี้!

“รุ่นพี่ของฉันคือผู้มีความสามารถชั้นยอดขององค์กร!”

เจซดูราวกับว่าเขาได้รับความกล้าหาญกลับมาแล้ว

เขารู้สึกเหมือนว่าเขาสามารถเรียกคืนความภาคภูมิใจกลับมาได้ในตอนนี้แล้ว

“แกจบเห่แล้วล่ะฮาร์วีย์! แกจะได้เห็นในเร็ว ๆ นี้!” เจซร้องบอกอย่างเย็นชาแล้วชี้หน้าเขา

“ฉันไม่ชอบขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ แต่แกบีบบังคับให้ฉันต้องทำ!

“ฉันเพิ่งได้รับข้อความ! เขาจะมาถึงนี่ในไม่ช้า!

“ถ้าแกกล้าก็ช่วยอวดเบ่งให้เขาดูหน่อยนะ!

“แกไม่รู้เหรอว่ารุ่นพี่ของฉันเป็นใคร?!

“เขาคือ...เทรย์ เบียร์สตัดท์นั่นเอง!”

'อะไรนะ?!'

'เทรย์ เบียร์สตัดท์เหรอ?!'