บทที่ 3880

กาเอลมีสีหน้าที่ดูแย่มากเมื่อเห็นเคทีทำร้ายนักเรียนแลกเปลี่ยนไปแบบนั้น

เขารู้ว่าเขาไม่มีโอกาสได้ต่อสู้กับฮาร์วีย์ในวันนั้น

“ฉันขอยอมรับความพ่ายแพ้ฮาร์วีย์ แต่ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ!

“ผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถปกป้องแกได้ตลอดไปหรอก!

“ฉันอยากจะเห็นนักว่าแกจะเป็นแบบนี้ได้นานสักแค่ไหน!”

เขาจ้องมองฮาร์วีย์พร้อมกับหัวเราะอย่างเย็นชา จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินจากไป

เนลลีและคนอื่น ๆ ทำเสียงเยาะเย้ย

'คนนอกคนนี้คิดว่าเขาน่าประทับใจเพียงเพราะมีผู้หญิงคนนั้นมาเก็บตัวเอาไว้...'

'แต่ก็ยังมีเวลาให้เขาต้องทนทุกข์กับชะตากรรมของเขาได้เสมอ'

“เดี๋ยวก่อน!

ฮาร์วีย์พูดขึ้นหลังจากเงียบไปพักใหญ่

“ฉันอนุญาตให้พวกนายออกไปได้แล้วเหรอ?”

รู้สึกได้ถึงรังสีของฮาร์วีย์กำลังปกคลุมไปทั่วสถานที่แห่งนั้น

เขารู้ว่าจะเป็นเรื่องที่ดีมาก ๆ ถ้าได้เคทีมาช่วยปกป้องเขา...

แต่ในที่สุดเขาก็เข้าใจในสถานการณ์ของเธอได้เมื่อได้รับฟังเรื่องราวจากทางด้านข้าง

เมื่อพิจารณาจากการกระทำของเขาแล้ว เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เคทีต้องทนทุกข์เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของเขาหรอก

ทุกคนแสดงท่าทีแปลก ๆ เมื่อเห็นฮาร์วีย์ก้าวออกไป

เหล่าแพทย์และพยาบาลต่างเอามือปิดปากด้วยความตกใจกับการกระทำของฮาร์วีย์

พวกเขาอยากจะดูว่าฮาร์วีย์ได้เสียสติไปแล้วจริง ๆ หรือเปล่า

'ในที่สุดเคทีก็ลุกขึ้นมาช่วยปกป้องเขาจากบุคคลสำคัญอย่างนายน้อยแพดโลว์ และเขาก็ยังสร้างเรื่องสร้างราวแบบนี้ขึ้นมาอีก!'

'เขาอยากตายหรือไง?'

กาเอลหยุดเดินก่อนจะขมวดคิ้ว