บทที่ 3910

ฮาร์วีย์รู้ได้เลยว่าโนเอมิคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย

ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นธรรมดาที่แม่จะต้องปกป้องลูกสาว

เขารับนามบัตรมาและเก็บไว้ในกระเป๋าของเขา

ทันใดนั้นจู่ ๆ โนเอมิก็ไอขึ้นมา

ฮาร์วีย์จึงมองที่หน้าอกของเธอโดยสัญชาตญาณ

โนเอมิรู้สึกเดือดดาลมากเมือเห็นฮาร์วีย์กำลังมองมาที่ไหน

'เด็กน้อยอย่างเขากล้าดียังไงมาทำแบบนี้?! เขาคิดว่าฉันเป็นใครเหรอ?'

ถ้าฮาร์วีย์ไม่เคยช่วยลูกสาวของเธอไว้ เธอคงตบหน้าเข้าไปแล้วที่มาแสดงความหยาบคายกับเธอ

“ในเมื่อคุณใจดีกับผมมากคุณโมเรโน่ ผมจึงขอบอกอะไรกับคุณหน่อยนะครับ"

ฮาร์วีย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

“ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แบบไหนอยู่ แต่การฝึกฝนของคุณเต็มไปด้วยข้อบกพร่องอย่างมาก

“ผมคิดว่าคุณควรหยุดการฝึกซ้อมหรือปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณเคยฝึกฝนมา เพราะถ้าคุณไม่ทำอย่างนั้นคุณจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน"

“ฮาร์วีย์!”

เอลเลนตัวแข็งทื่อ จากนั้นเธอก็นึกถึงความสำเร็จของเขาที่ช่วยชีวิตดีนได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

“คุณพูดจริงหรือเปล่า?

“ฮาร์วีย์เก่งมากค่ะแม่! แม่ควรฟังเขานะคะ!”

โนเอมิหรี่ตามอง แล้วในที่สุดก็เปิดเผยความกลัดกลุ้มของเธอออกมา

“อย่างนั้นเหรอ? ฉันไม่คิดคุณจะมีสายตาอันแหลมคมอย่างนั้น จริงค่ะที่ฉันฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาได้สองสามปีแล้ว เพื่อเสริมสร้างความแข็งแรงให้กับร่างกาย...

“นี่หมายความว่าคุณก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเหมือนกันเหรอ?”

ฮาร์วีย์พยักหน้า

“ผมไม่อาจเอื้อมที่จะพูดอย่างนั้น แต่ผมอยู่ในระดับเดียวกับคุณ

“ปอดของคุณเกิดการบาดเจ็บจากการฝึกฝน ดังนั้นทางที่ดีก็ควรหยุดฝีกฝนไปเลย