บทที่ 3992

"อ้อ! เรื่องราวเป็นอย่างนั้นเอง! เรานึกว่ายาขี้ผึ้งนั้นจะมีประสิทธิภาพที่น่าประทับใจซะอีก!”

“คุณฟินลีย์เป็นสุภาพบุรุษเหรอ...ไม่ใช่แล้ว! เขาใส่ใจกับชื่อเสียงของเขามากกว่าเรื่องอื่นใด! ทำไมเขาถึงทำเรื่องแบบนี้ด้วยล่ะ?!”

“การทำแบบนั้นช่างขัดกับหลักการของเขามาก! นั่นคือสิ่งที่คุณเรียกว่าจิตวิญญาณของสุภาพบุรุษเหรอ?!

“เรื่องนี้ช่างเป็นอะไรที่เลวทรามมาก! คุณฟินลีย์ลุกขึ้นมายืนหยัดเพื่อผู้ชายหน้าด้านคนนี้ ก็เพื่อตอบแทนหนี้บุญคุณของเขา! แล้วใครจะเชื่อใจเขาได้อีกหลังจากนี้ล่ะ?!”

ฝูงชนเริ่มซุบซิบนินทาหลังจากได้ยินคำพูดของสองแม่ลูก หลังจากนั้นสายตาที่จ้องมองฮาร์วีย์อย่างดูถูกเหยียดหยามก็แปรเปลี่ยนไปที่คุณฟินลีย์ทันที

คุณย่าคอบบ์และคนอื่น ๆ เริ่มรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

เอลเลนถึงกับเชิดหน้าสวย ๆ ให้ฮาร์วีย์พร้อมกับทำสีหน้าหยิ่งผยอง ราวกับเธอเป็นเจ้าหญิงที่โดนตามใจ

“หยุดเสแสร้งได้แล้วฮาร์วีย์!

“เว้นแต่คุณจะแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมา เพื่อพิสูจน์ว่าคุณเก่งกาจกว่าอีเดนได้...

“ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณปล้นชัยชนะด้วยการใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้หรอก!”

ในความคิดของเอลเลนนั้น ร้านของฮาร์วีย์กับเคทีน่าจะเป็นร้านที่ว่างเปล่ามาก พวกเขาจึงน่าจะรู้สึกสลดหดหู่กับสถานการณ์ทั้งหมดนี้...

นี่เป็นวิธีเดียวที่จะแสดงให้เห็นความรุ่งโรจน์ของตระกูลคอบบ์ได้!

เอลเลนต้องการเปิดเผยจุดจบอันน่ากลัวของฮาร์วีย์กับเคทีตอนที่ไม่มีเธอคอยช่วยเหลือให้สาธารณชนได้รับรู้

เธอต้องการให้ทุกคนรู้ว่าการมีลูกค้าที่นี่แค่คนเดียวก็ถือเป็นการทรยศแล้ว

แต่ถึงกระนั้นฮาร์วีย์ก็ยังคงใช้กลอุบายทุกอย่างในการดูหมิ่นตระกูลคอบบ์!

นี่เป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้!

ฮาร์วีย์มีสายตาเย็นชาในขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอลเลน

“คุณฟินลีย์เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง คุณควรขอโทษที่ไปใส่ร้ายเขาแบบนี้"

ฟินลีย์โบกมือพร้อมกับเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้า

“ไม่เป็นไรครับคุณยอร์ก