บทที่ 4002

"ฮาร์วีย์ ยอร์ก"

เอลเลนตกตะลึงเมื่อเธอจ้องมองคนที่เธอไม่เคยให้การยอมรับนับถือเลย...

ความไม่น่าเชื่อแวบเข้ามาในจิตใจของเธอ

อีเดนเป็นหนึ่งในปรมาจารย์รุ่นเยาว์ที่โด่งดังที่สุดในเมืองนี้ แต่ถ้าเขาต้องการให้บุคคลสำคัญเหล่านั้นให้ความเคารพเขา และได้รับแผ่นป้ายนั้น...

ก็คงเป็นเรื่องท้าทายอยู่เหมือนกัน

ถึงแม้ว่าเขาจะทำได้จริง แต่เขาก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายสิบปีถึงจะทำอย่างนั้นได้!

และด้วยความสามารถของอีเดนแล้ว เขาคงไม่สามารถทำอะไรแบบนี้ได้สำเร็จหรอก!

เว้นแต่ว่าเขาจะกลายเป็นเทพสงคราม...

แต่เขาจะทำอย่างนั้นได้ยังไงในเมื่อเขาแทบจะต่อสู้อะไรไม่ได้เลย?

ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!

เอลเลนเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเสียใจหลังจากตระหนักได้ถึงเรื่องทั้งหมดนี้

“ท้ายที่สุดแล้วฮาร์วีย์เป็นบุคคลสำคัญของที่นี่อย่างแท้จริง

“เขาช่างแข็งแกร่งมากจนสามตระกูลที่ยิ่งใหญ่กลายเป็นเพียงตัวตลกสำหรับเขา

“เขาไม่ได้สนใจอะไรเลย เขาไม่โกรธไม่ใช่เพราะเขาอ่อนแอหรือไร้อำนาจ...

“ที่เขาทำอย่างนี้ก็เพราะไม่มีอะไรที่ดูสำคัญในสายตาของเขาเลย!

“ฉันคิดว่าเขาเป็นแค่คนขี้แพ้ เป็นคนบ้านนอกจากประเทศอื่น...

“ฉันคิดว่าเขาจะต้องติดคุกไปตลอดชีวิตถ้าเขาไม่ได้มาเจอะเจอฉัน...

“และแม้จะมีคนอย่างเขานับล้านคนก็ยังเทียบเทียมอะไรกับคนอย่างอีเดนไม่ได้เลย

“แต่ในความเป็นจริงนั้น นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย...

“ท้ายที่สุดแล้วฉันก็เป็นคนหยิ่งผยอง!”

เอลเลนไม่รู้ว่าควรจะมีความรู้สึกยังไงดีในเวลานี้

ตกใจ...

เสียใจ...

ไม่เชื่อ…