บทที่ 4118

เวสตินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะรู้สึกยังไงในเวลานี้

เขาวางแผนที่จะใช้ความแข็งแกร่งของเคลแลน ในการเหยียบย่ำไอ้ลูกเขยไร้ประโยชน์ที่ขโมยผู้หญิงของเขาไป...

ไม่เพียงแต่แผนการนั้นจะล้มเหลวเท่านั้น แต่เคลแลนยังรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างมากอีกด้วย

'ฉันเป็นลูกชายของประธานบริษัทดีพสกาย คอร์ปอเรชั่นนะ!'

'มันกลับกลายมาเป็นอย่างนี้ได้ยังไง?!'

ความไม่พอใจผุดขึ้นมาในใจในขณะที่เขากัดฟันแน่น

“แกต่อสู้ได้แล้วมันยังไง?!

“แกคิดว่าแกสามารถเผชิญหน้ากับบริษัทมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ได้ เพียงเพราะการต่อสู้เนี่ยน่ะเหรอ?!

“มันไม่สำคัญหรอกว่าแกจะสู้ได้หรือเปล่า! แต่แกไม่มีทางเอาชนะลูกปืนได้หรอก!”

ลำไส้ของเวสตินม้วนบิดแรงขึ้นเมื่อเขาพยายามปลอบใจตัวเองมากขึ้น

เหล่าผู้หญิงที่ห้อมล้อมเขาอยู่นั้นต่างรู้สึกชื่นชมและเทิดทูนในขณะที่มองฮาร์วีย์ เวสตินรู้สึกหัวใจของเขากำลังบีบตัวแรงจนบดขยี้เขาอย่างมาก

“ไม่นะ! นี่เป็นไปไม่ได้!” เขาพึมพำกับตัวเอง

ฮาร์วีย์เหยียบหน้าของเคลแลนเอาไว้ตรงหน้าทางเข้า

“โทรหาคนมาช่วยสิ!

“เรียกทุกคนจากสาขาของประตูสวรรค์มาที่นี่สิ!

“ถ้าทำไม่ได้ก็จงนำคนของแกออกมาจากที่ทางของพวกเขาซะ

“เร็วเข้า!”

“คุณยอร์กครับ...

“ผมไม่สามารถหาใครมาช่วยได้อีกแล้ว!”

เคลแลนถึงกับน้ำตาแตก

เขาเป็นสาวกของประตูสวรรค์ แต่เขาเป็นเพียงคนที่คอยจัดการให้อะไร ๆ ดีขึ้นเล็กน้อยไปวัน ๆ เท่านั้น

เขาไม่มีสิทธิ์โทรหาผู้คนจากสาขาของเขา แล้วนับประสาอะไรกับนักสู้จากสำนักงานใหญ่ล่ะ ถ้าเขาโทรไปจริง ๆ เขาก็ต้องตายไปแล้วล่ะ

เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็บอกได้เลยว่าเขาได้โทรหาทุกคนที่จะช่วยเขาได้ไปหมดแล้ว

ผู้คนที่เหลืออยู่เป็นเพียงพวกแก๊งอันธพาลไร้ประโยชน์ จะไปขอให้พวกเขามาช่วยอะไรที่นี่ไม่ได้หรอก!

ฮาร์วีย์ออกแรงเหยีบบที่เท้ามากขึ้น

“หอการค้านิวเกตทำได้แค่นี้เองเหรอ? นั่นคืออำนาจทั้งหมดที่แกมีอยู่เหรอ?” เขาร้องถามอย่างเย็นชา