บทที่ 4119

ในเวลาเที่ยงตรง

ภายในห้องทำงานซีอีโอของหอการค้านิวเกต

ฮาร์วีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ เขาจิบชาอย่างใจเย็นในขณะมองไปรอบ ๆ ตัว

เคลแลนเป็นคนที่มีรสนิยมดี...

สถานที่แห่งนี้ดูค่อนข้างเก่าแก่แต่หรูหรามาก เป็นอะไรที่ดูไม่กะโหลกกะลาเลย

เลขานุการสาวสวยสองสามคนขององค์กรแห่งนี้ยืนอยู่ตรงหน้าฮาร์วีย์ กำลังรินชาให้เขาพร้อมกับพัดวีให้เขาอย่างต่อเนื่อง

ถ้าฮาร์วีย์ไม่ปฏิเสธไป พวกเธอก็คงลงมือนวดให้เขาแล้ว

ท้ายที่สุดแล้วพวกเธอทั้งหมดก็มองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอก

พวกเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกดูถูกเหยียดหยันเมื่อเห็นฮาร์วีย์ตอนแรก แต่หลังจากเห็นเคลแลนร้องขอความเมตตาในขณะที่โดนเหยียบหน้าอยู่นั้น...

พวกเธอต่างตกใจมาก

ตอนนี้พวกเธอมีเพียงสายตาแห่งความชื่นชมและเทิดทูนให้เห็นเท่านั้น

ถ้าฮาร์วีย์ร้องขอเมื่อไหร่ พวกเธอก็จะพร้อมจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทันที

น่าเสียดายที่ฮาร์วีย์ไม่ได้สนใจพวกเธอเลย เขามองไปที่กระจกที่ตั้งอยู่กลางห้องโถงด้วยความสงสัย

กระจกบานนี้น่าจะเป็นของโบราณ แต่ก็ดูเหมาะเจาะกับห้องนี้เป็นอย่างดี

แต่ยังไงก็ตามฮาร์วีย์ก็มองเห็นพลังงานชั่วร้ายรั่วไหลออกมาจากกระจกบานนี้

นี่คงเป็นข้าวของที่ถูกขุดขึ้นมาจากสุสานขนาดใหญ่ที่ไหนสักแห่ง

บอกได้เลยว่าเคลแลนเป็นคนใจกล้ามาก ที่กล้าแขวนอะไรแบบนี้ไว้ในห้อง

ในเวลานี้เองที่เคลแลนวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับปาดเหงื่อออกจากใบหน้า

“คุณยอร์กครับ! เวสตินและคนอื่น ๆ ได้หลบหนีไปในขณะที่เราต่อสู้กัน!” เขาร้องบอกเบา ๆ

“แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ! ผมจะรีบนำตัวพวกเขากลับมาทันที!”

ท้ายที่สุดแล้วเวสตินเป็นผู้เริ่มก่อเรื่องทั้งหมดนี้

ถ้าเคลแลนไม่สามารถให้คำอธิบายที่ยุติธรรมกับฮาร์วีย์ได้ เขาจะต้องกลายเป็นคนพิการไปในทันที

ที่สำคัญกว่านั้นก็คือเขามีแต่ความรู้สึกโกรธแค้นเมื่อไรก็ตามที่นึกถึงเวสติน

'ช่างตลกสิ้นดี! เขาบอกกับฉันว่าเขาสามารถจัดการกับไอ้ลูกเขยที่เกาะภรรยาคนนี้ได้อย่างง่ายดาย!'