บทที่ 4129

ในขณะเดียวกันในห้อง 888 บนชั้นสอง...

ฮาร์วีย์แลคนอื่น ๆ ผลักประตูอันหรูหราเข้าไป มีผู้คนอยู่ในห้องนั้นมากมาย

คนพวกนั้นสวมเสื้อผ้าหรูหราและเครื่องประดับราคาแพงตั้งแต่หัวจรดเท้า และมีสีหน้าที่ดูสนุกร่าเริงเป็นอย่างมาก

พวกผู้หญิงต่างประโคมเครื่องเพชรเม็ดเป้งกันเต็มตัว ในขณะที่พวกผู้ชายก็สวมอะไรที่ดูวิบวับราคาแพงบนข้อมือ

รังสีออร่าที่พวกเขาเปล่งออกมานั้นเป็นอะไรที่ดูร่ำรวยและฟู่ฟ่ามาก คนธรรมดา ๆ เทียบไม่ติดเลย

พวกเขาหันหน้ามาทันทีที่แมนดี้และคนอื่น ๆ เดินเข้ามา

ผู้คนมากมายมีดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นใบหน้าอันงดงามของแมนดี้

ชายหนุ่มสองสามคนที่เซ็ตผมมาอย่างดีมองดูเธอด้วยสายตาชื่นชมปนหวาดกลัว

แน่นอนว่าคนสวยราวเทพธิดาอย่างแมนดี้นั้นค่อนข้างหาได้ยากยิ่ง ในสถานที่ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานอย่างโกลด์เด้น แซนด์แห่งนี้

“แมนดี้, โจวี่, เวียนนา พวกคุณมากันแล้ว"

ชายหนุ่มที่มีศีรษะล้านเล็กน้อยเดินออกมา

รูปลักษณ์ของเขาดูไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย แถมรูปร่างก็ยังไม่ได้มาตรฐานอีก ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยแบรนด์หรู และสวมแหวนทองวงเบ้อเริ่มเอาไว้ด้วย ใบหน้าของเขาดูเป็นมันเยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ร่ำรวยขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“ดูคุณสิคุณเบอร์ตัน! ตอนนี้ก็มาอยู่ในแวดวงนี้แล้ว คุณต้องแต่งตัวให้กลมกลืนกับที่นี่หน่อยนะ!

“อย่างน้อย ๆ ก็ควรมีมาตรฐานบ้าง!

“คุณจะทำให้พวกเราต้องถูกหัวเราะเยาะเอาได้นะ!”

เวียนนาพูดเย้ยหยันด้วยน้ำเสียเย็นชา พร้อมกับทำสีหน้าดูถูกเหยียดหยามให้เห็นนิดหน่อย

ในทางกลับกันแมนดี้รีบแนะนำชายคนนั้นให้รู้จักกับฮาร์วีย์อย่างรวดเร็ว

“ฮาร์วีย์ นี่คือโธมัส เบอร์ตัน เขาเป็นคนที่นี่ เขาไม่ใช่คนใหญ่โตอะไรหรอกจนกระทั่งเดินทางมาที่นี่พร้อมกับธุรกิจคัดแยกขยะ ปัจจุบันเขามีทรัพย์สินอย่างน้อย ๆ ก็หลายล้านดอลลาร์เลยล่ะ"

“ซึ่งนั่นทำให้เขาได้ฉายาว่าราชาขยะ