บทที่ 449

“นี่คือลูกเขยพวกเขาใช่ไหม? ดูซิว่าพวกซิมเมอร์ปฏิบัติกับเขายังไง! เหมือนเขาไม่มีค่าอะไรเลย!”

“เสื้อผ้าของเขาก็เก่า ๆ โทรม ๆ ฉันพนันได้เลยว่าเขาไม่มีเงินใช้”

“สำหรับคนไม่มีอันจะกินแบบเขา หนึ่งแสนห้าหมื่นดอลลาร์ก็ช่วยให้เขาใช้ชีวิตอยู่ได้นาน ฉันมั่นใจเลยว่าเขาจะยอบรับเงินนั่น”

“แต่ตระกูลซิมเมอร์นั้นน่าสนใจจริง ๆ คิดจัดงานแบบนี้ขึ้นมาเพื่อเอาใจทุกคน ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ฮาร์วีย์ถึงกับพูดไม่ออก

ทุกคนกำลังพูดคุยกันและมองฮาร์วีย์ด้วยสายตาที่ดูถูกดูแคลน

ทุกคนต่างรอคอยดูว่าลูกเขยอย่างเขาจะคุกเข่าหรือไม่

แซ็คตะโกนออกมาอย่างดุเดือดอีกครั้ง “คุกเข่าแล้วขอร้องฉันสิ!”

ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนี้แซ็คมีคนเก่ง ๆ หลายคนคอยสนับสนุนเขา

แซ็คคิดว่าฮาร์วีย์คงจะไม่กล้าทำอะไรเขา

ฮาร์วีย์จ้องไปที่แซ็คแต่ไม่พูดอะไร ในแววตาของเขามีเพียงความเย็นชาออกมาให้เห็น

“คุกเข่าเดี๋ยวนี้!”

แซ็คกดไหล่ฮาร์วีย์ด้วยมือข้างเดียว บังคับให้ฮาร์วีย์คุกเข่า

แต่ฮาร์วีย์ไม่แม้แต่จะเคลื่อนไหวเลย

“คุกเข่า!”

แซ็คใช้กำลังทั้งหมดผลักฮาร์วีย์ลงไปที่พื้น

“เพียะ!”

ฮาร์วีย์ยกมือขึ้นตบไปที่แซ็คอย่างแรง

จนแซ็คเซถอยออกไปเกือบเจ็ดถึงแปดเมตร

เกิดความเงียบเข้าครอบคลุม

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน

ในบรรดาคนของซิมเมอร์ต่างก็ไม่มีใครที่จะตกใจกับเหตุการณ์นี้

เพราะฮาร์วีย์เอาชนะแซ็คมาหลายครั้งแล้ว พวกเขาไม่แปลกใจอีกต่อไป

ลูกเขยคนนี้จะเป็นบ้าแบบนี้เป็นครั้งเป็นคราว

แต่แขกคนอื่น ๆ ต่างสับสน

ลูกเขยนี่ทำบ้าอะไร?

เขาตบหน้าแซ็คจนกระเด็นกเซถอยไปแบบนั้นได้ยังไง?

นั่นคือทายาทของตระกูลซิมเมอร์เชียวนะ!

แกร๊ก…