บทที่ 448

ทันใดนั้น พวกซิมเมอร์ก็เริ่มแสดงสีหน้าแปลก ๆ

ลิเลียนเม้มปากของเธอแน่น “ฉันลืมไปแล้วว่าไอ้สารเลวไร้ประโยชน์นี้ยังไม่มา!”

ลูกเขยตนนี้ไม่รู้หรือไงว่าที่ของตัวเองควรอยู่ตำแหน่งไหน?

เขาไม่รู้หรือว่านี่เป็นงานอะไร? เขากล้าก้าวเข้ามาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่งอีก!

บ้าที่สุด!

ลิเลียนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ไซม่อนอย่างโกรธแค้น

ถ้าไม่ใช่เพราะความขี้ขลาดของเขาที่นิอัมมี่ เธอคงจะขับไล่ลูกเขยคนนี้ออกไปนานแล้ว!

เขาไม่เห็นหรือไงว่าเบรนท์ตกหลุมรักลูกสาวของพวกเขา?

นั่นเป็นโอกาสที่ดีมาก!

ทว่าทุกอย่างก็ถูกทำลายโดยไอ้คนสารเลวคนนี้!

สำหรับไซม่อน แววตาของเขาดูมืดมน

ที่นิอัมมี่ ผู้อาวุโสซิมเมอร์ทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้ อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่ที่บัควู้ด

เขาต้องไล่ไอ้สารเลวคนนี้ออกไป!

ฮาร์วีย์เมินสายตาแปลก ๆ จากฝูงชนและเดินเข้าไปหาผู้อาวุโสซิมเมอร์

“ขอแสดงความยินดีผู้อาวุโสซิมเมอร์ ตระกูลซิมเมอร์ได้มาเยือนบัควู้ดอย่างเป็นทางการในวันนี้”

ฮาร์วีย์พูดด้วยรอยยิ้มคลุมเครือและแฝงความหมาย

น่าเสียดายที่ไม่มีใครเข้าใจความหมายที่แท้จริงเบื้องหลังคำพูดของเขา

หางตาของผู้อาวุโสซิมเมอร์กระตุก เขาชี้ไปที่ฮาร์วีย์และตะโกนว่า “ไอ้ขี้แพ้! แกรู้ได้ยังไงว่าเรากำลังจัดงานเลี้ยงที่นี่? ใครบอกให้แกมา?!”

“แกเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ได้ แต่ไม่ใช่จะเข้ามาทำตัวเย่อหยิ่ง แกไม่กลัวคนหรือไงว่าบางคนจะไม่ว่าแกเป็นใคร?”

“ทุกวันแกถูกเมินมาตลอด แกเป็นแค่ลูกเขยไร้ประโยชน์! คิดว่าตัวเองสูงส่งขนาดนั้นเลยหรือไง?”

“แกไม่รู้หรือไงว่านี่คืองานที่สำคัญของตระกูลซิมเมอร์แค่ไหน? กล้าดียังไงมาทำตัวแบบนี้! ไอ้สารเลว!

แซ็คเดินมาจากทางด้านหลังและพูดอย่างเย็นชาว่า “ฮาร์วีย์ แกไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ที่นี่!”

ฮาร์วีย์หันไปมองแซ็ค “ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ล่ะ?”

“แกมันก็แค่ขยะที่รอเวลาถูกกำจัดทิ้ง!”

“แกมาอยู่กับตระกูลซิมเมอร์มาสามปีแล้ว แต่ชีวิตของแกมีแต่เบียร์และเหล้า แกไม่เคยได้ช่วยเหลือตระกูลเลย!”