บทที่ 565

ในตอนนั้น มีฝูงชนขนาดใหญ่กำลังนั่งคุกเข่าบนหาดด้านหลังของลีออน ซิลวา

พวกเขาสวมชุดยุคกลาง ค่อนข้างโบราณและดูฟุ่มเฟือย

ในยุคนี้ การเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้ค่อนข้างจะดูแปลกและลึกลับ

หลังจากเวลาผ่านไปนานพอสมควร ด้วยการโบกมีของเขา หนึ่งในคนของลีออนได้ยื่นธนูโบราณส่งให้กับเขา

เขาแอ่นอกและยิงธนูของเขาออกไป แต่ที่ยิงออกไปกลับไม่ใช่ลูกธนู มันคือฉมวกแทงปลา

ด้วยเสียงที่คล้ายกับฟ้าผ่า หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เลือดได้ลอยออกมาเป็นสายบนพื้นผิวมหาสมุทร

การล่าสุดพิเศษของเจ้าชายซิลวาได้จบลง

เขาวางคันธนูของเขาลงและเช็ดฝ่ามือของเขาด้วยผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมที่ถูกปักมือบรรจงอย่างประณีตทั้งหมดสี่สิบเก้าครั้ง จากนั้น เขาเงยหน้าของเขาขึ้นและมองไปที่ฝูงชนพร้อมกับพูด “ลุกขึ้น”

“คำนับแด่เจ้าชาย!”

ฝูงชนลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง ในขณะที่มือเขาพวกเขาต่างยังอยู่ด้านข้างกายของพวกเขา ภาพที่เห็นดูยิ่งใหญ่มากกว่ากับควินตัน ยอน์ก

ในขณะเดียวกัน ผู้คนต่างเข้าแถวเพื่อรายงานเกี่ยวกับข่าวของตระกูลซิลวา แม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อย ทุกสิ่งทุกอย่างจะเกี่ยวข้องกับทุนจำนวนมากและทรัพย์สินต่าง ๆ ที่พวกเขาได้รับไป

ในด้านนี้ แม้กระทั่งตระกูลซิลวาก็ไม่สามารถเปรียบเทียบตัวเองกับพวกตระกูลยอร์ก มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะเปรียบเทียบตัวเองกับพวกเขา

ยศศักดิ์ของตระกูลซิลวา เมืองเทียบกับชนชั้นสูงในเมืองบัควู้ดถูกพิจารณาให้อยู่ในอันดับต้น ๆ

เมื่อเรื่องทั้งหมดคลี่คลายลง ลีออนคิดเรื่องบางอย่างก่อนที่จะถาม “แล้วเรื่องที่ฉันขอไปล่ะ?”

แท้ที่จริงแล้ว สำหรับเขามันเป็นเรื่องเล็กน้อย เหมือนกับการฆ่าแมลงวัน

แต่เรื่องทั้งหมดถูกไหว้วานมาอีกที โดยคนในตระกูลยอร์ก เขาควรตะระมัดระวังเป็นอย่างดีแม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าชายซิลวาก็ตาม

แม้ว่าตระกูลซิลวาไม่ได้ถูกตระกูลยอร์กยับยั้ง แต่เจ้าชายซิลวาก็ยังเป็นผู้ชายที่ฉลาด เขารู้ว่าเขาจะต้องอดทนต่อความยากลำบากก่อนที่จะเริ่มต้นการแก้แค้น

เขาจะต้องอยู่อย่างเงียบ ๆ และเขาจะต้องรอ เพราะคนอย่างตระกูลยอร์ก เขาจะต้องตีให้ตรงจุด ถ้าไม่ ตระกูลซิลวาก็จะเป็นฝ่ายโดนทำลายแทน

ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะว่า ถึงแม้ว่าตระกูลยอร์กจะขอให้ทำเรื่องเล็กน้อยก็ตาม แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ไร้สาระแต่เขาจะยื่นมือของเขาเข้าไป

เบรนท์ ซิลวา รีบลุกขึ้นทันทีด้วยมือของเขาแนบทั้งสองด้านและเหงื่อที่ไหลลงมาที่ใบหน้าของเขา