บทที่ 882

เมื่อฮาร์วีย์และซีนเธียร์เข้ามาด้านในของรถ เขายังไม่สตาร์ทรถทันทีแต่หันไปขมวดคิ้วใส่เธอแทน

“ซีนเธียร์ บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเด็กผู้หญิงพวกนั้นถึงแกล้งคุณ?”

คำถามของเขาทำให้ซีนเธียร์รู้สึกผิด

“พี่เขยจำเหตุการ์ที่เคทีวีได้ไหม? หลังจากเหตุการณ์นั้นฉันก็ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อนของฉันอีก”

“แต่หลังจากวันนั้นผู้ชายที่ชื่อว่าเชนก็ยังคงตามตื้อฉันอยู่ เขาสารภาพกับฉันต่อหน้าคนมากมายประมาณสองสามครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งฉันก็ปฏิเสธเขา”

“เพราะอย่างนี้เยเลน่าถึงเริ่มเกลียดฉัน ฉันได้ยินมาว่าเธอชอบเชน”

ฮาร์วีย์ขมวดคิ้วของเขาและพูดไม่ออกหลังจากที่ได้ยินเรื่องทุกอย่าง

เขาใช้เวลาสักพักถึงจะนึกออกว่าเชน ชอว์คือใคร

‘เขาเป็นเด็กที่ฉันบังเอิญเจอตอนที่ฉันกำลังไปรับเธอจากเคทีวีเพื่อกลับบ้านเหรอ?’

‘และเยเลน่า...’

‘อะไรกันเนี่ย?’

‘ละครน้ำเน่าระหว่างเพื่อนเหรอ?’

“ทำไมเรื่องธรรมดา ๆ ถึงบานปลายได้ขนาดนี้?”

ฮาร์วีย์คิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากการกระทำของเยเลน่าที่เขาเห็นวันนี้ เรื่องเล็ก ๆ ของเด็กมัธยมเหล่านี้ไม่ควรจะมาถึงจุดที่รุนแรงอย่างนี้

ซีนเธียร์ตอบกลับพร้อมกับกัดฟัน “เพราะว่าเยเลน่า! เธอเอาแต่พูดว่าเธอมาจากตระกูลชั้นสูงอย่างตระกูลเซอร์เรย์และฉันก็เหมาะที่จะเป็นได้แค่คนรับใช้ของเธอ”

“และยังบอกอีกว่าฉันแย่งผู้ชายของเธอไป”

“ทำให้เธอไม่อยากจะไปโรงเรียนอีกต่อไป!”

“ฉันได้ยินมาว่าคณะกรรมการโรงเรียนยังทำงานให้ตระกูลเซอร์เรย์อีกด้วย เธอไม่ได้แค่บังคับให้ฉันคุกเข่าเท่านั้นนะ แต่เธอยังอยากจะไล่ฉันออกจากโรงเรียนด้วย!”

ระหว่างที่ฟังซีนเธียร์พูด ท่าทางของฮาร์วีย์ก็แย่ลง

ถ้าสิ่งนี้ล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับความอิจฉาริษยาระหว่างเด็กผู้หญิงเท่านั้นทุกอย่างก็คงจะจบลงตรงนี้